Zwarte dag

Deze keer een hele korte bijdrage omdat ik momenteel niet in de stemming ben om een uitgebreid verslag te schrijven.
De reden is namelijk dat Henri heeft besloten naar Nederland terug te keren.
Voordat hij op reis ging was zijn vader al opgenomen in een verzorgingstehuis. Helaas is de situatie sindsdien verslechterd en is hij een tijdje geleden opgenomen in het ziekenhuis. Omdat het daar ook up en down ging heeft Henri maandag de 24e besloten om terug te keren naar Nederland. Hij was sowieso niet meer in de stemming om verder te reizen, maar toen hij die maandagochtend werd gebeld dat het weer minder ging, gaf dat voor hem de doorslag. Een hele begrijpelijke beslissing.
Helaas was hij niet op tijd terug. Zijn vader is die maandagmiddag helaas overleden.
Zelf had ik nog gedacht dat het wel goed zou komen, maar gisteravond (woensdag) kreeg ik de mail waarin dat verschrikkelijk slechte nieuws stond.
Ik reis daarom momenteel met hele gemengde gevoelens verder.
Langs deze weg wil ik dan ook nogmaals Henri en de familie heel veel sterkte wensen met dit verlies.

Prettige feestdagen !!!

Een kleine post met alleen een link naar een blog waar we een aantal typische kerst- en hopelijk straks nieuwjaars-foto's hebben gezet.

DE LINK

Noordereiland

Alweer een week verder en op dit moment zonder de SNP groep. Vandaar dat er nu ook weer genoeg tijd is om de blog bij te werken en een zooi foto's te plaatsen.
Op het noordereiland zijn we een halve dag in Wellington geweest en hebben nog even het Te Papa museum bezocht naast het vergelijken van een aantal pubs.
We hadden maar een halve dag en in de avond zijn we met de hele groep gaan eten in Wellington. De volgende dag was weer een reisdag naar Tongariro NP en die dag hebben we een kleine wandeling gedaan bij de Otaki Forks met een paar leuke bruggetjes.

Bij aankomst weer gekozen voor cabins i.p.v. tenten hoewel het er niet slecht uit zag. Deze keer kozen ook Bert en Hein ervoor om in cabins te overnachten.
Op dinsdag stond dan de trekking in het Tongariro NP gepland. Dit was de zogenaamde Tongariro crossing van 17 km met daarbij zo'n 800 meter stijgen en zo'n 1200 meter dalen. De dag begon bewolkt met een beetje miezerregen. Ondanks dit weer was het landschap nog steeds de moeite waard. Naarmate de dag vorderde ging de regen over in mist en loeiharde wind en vervolgens in regen met harde wind.
Vanwege dit weer veranderde het uitzicht ook steeds. Mistflarden werden heel snel weggeblazen en vervolgens kwam er een aardig uitzicht, maar seconden later was er weer mist. Dit weer had tot gevolg dat we door en doornat aankwamen bij de Emerald Lakes. Deze meren zijn ook met slecht weer zeer de moeite van het bekijken waard. Omdat het een punt was waar op de groep gewacht moest worden werd het steeds kouder. Arjan en Fransisca kozen er toen voor om al vast door te lopen. Zelf ging ik verder toen iedereen was gesignaleerd. Een stuk van 2 uur werd in 1.15 uur afgelegd aangezien we op een bepaald moment bij een hut aan zouden komen. Helaas was de kachel stuk en bleek stilzitten ook niet de remedie. Dus toen de tocht maar afgemaakt. Ondanks het weer opnieuw heel mooi om te zien. Zou dit graag nog een keer over willen doen met mooi weer.




In de nacht en ochtend was het alleen maar regen. Dus maar goed dat we in een cabin zaten. We zijn op weg gegaan naar Rotarua en hebben onderweg nog even bij de Huka Falls gestopt. Daarna naar het Orakei Korako Thermal Park waar allerlei mooie kleuren te zien waren.

Vervolgens naar het stadje Rotarua waar deze keer iedereen voor een cabin koos omdat dan de kleren nog wat verder konden drogen.....
De meesten kozen voor een Maori voorstelling in de avond. Henri, Arjan, Bert en ik gingen het plaatsje in en hebben het museum bezocht. Later sloot Justin bij ons aan en hebben we in een pub gegeten voordat we op de camping gingen kaarten tot de anderen terugkwamen.
Op donderdag zijn we in de ochtend nog naar een ander thermal park gegaan, Waiotapu Wonderland. Opnieuw weer hele mooie kleuren en behoorlijk afwijkend van de dag ervoor.



Daarna per bus door naar Auckland waar in de avond met de groep een soort afscheidsetentje werd gedaan. Daar werd als eerste afscheid genomen van Jansje en Wim, die de volgende ochted vroeg naar Australie gingen.
De dagen erna was het een soort van aftellen. Eerst afscheid van Justin, toen waren er nog 11. Toen afscheid van Hein, Sandra, Karen, Henriette en Jolanda. Toen waren er nog 6. Deze 6 hebben in de avond nog lekker gegeten en afscheid genomen van Fransisca. Toen waren er nog 5. De volgende dag afscheid van Bert. Toen waren er nog 4. Deze vier hebben vervolgens hun wegen gesplitst. Henri en ik hebben onze slaapzak en matje gedumpt bij een kledingcontainer en zijn nog even wat gaan driniken voordat er doorgereist werd naar Whangarei. In Whangarei lopend naar de YHA. Die lag behoorlijk wat verder en hoger dan gedacht en dat viel met die zware rugzakken niet echt mee. Bij de YHA hebben we een leuke tour gevonden, maar dat hield in dat we ons schedule iets moesten omgooien. Dat hebben we dan ook maar gedaan en in de avond nog lekker eten en wat drinken in een bar met leuke kerst-bediening (zie de speciale kerst-blog).
Vandaag proberen we een zooi dingen te regelen en Whangarei wat te bekijken voordat we morgen doorgaan naar Paihia. Daarover de volgende keer weer meer.

Het kan elk moment omslaan

Daar is ie weer. Ik zie dat het al weer een week geleden is dat ik wat op internet heb gezet. De tijd gaat echt veel te snel.
Na de BBQ in Queenstown zijn we doorgereden naar de Frans Josef Glacier. Was een hele mooie route door de bergen waarbij een uitvoegstrook wel erg van pas kwam.
Op sommige stukken kan de snelheid voor vrachtwagens en bussen namelijk te hoog worden. Vandaar dat men daarvoor een strook heeft gemaakt waarmee je weer omhoog rijdt om de snelheid te minderen. En een van die stroken kwam erg goed van pas voor onze bus. Enige probleem was toen om daar weer uit te komen aangezien we een trailer hebben waarin alle bagage is opgeslagen. Maar met hulp van de personen op de achterbank is het toch weer allemaal goed gekomen.
De volgende stop was bij Fox Glacier. Deze stond eigenlijk niet op het programma, maar als je er eenmaal bent kun je die moeilijk laten liggen (copyright Eddy).
Hier een kleine wandeling gemaakt naar de gletsjer en weer terug.
Toen was het al wat laat in de middag en zijn we voordat we het eindpunt hadden bereikt nog gaan wandelen om Lake Matheson heen. Opnieuw hele schitterende natuur.

Het eindpunt was een camping bij de Frans Josef gletsjer waar we in cabins overnachtten en Arjan weer de dupe was om het gesnurk aan te horen.
De volgende dag moesten we vroeg op omdat we een gletsjer wandeling wilden doen en deze niet de vorige dag geboekt kon worden. Voor Henri was het blijkbaar te vroeg want toen die het toiletbezoek had afgerond bleek er ineens water onder vandaan te lopen wat zich langzaam verder verspreidde. Blijkbaar teveel druk op de leiding.
Na reserveren van de wandeling bleek die pas om 10.30 uur te zijn waarop er nog even wat slaap werd ingehaald.
Om 10.30 weliswaar bij de organisator, maar daar bleek je een hele tijd te moeten wachten. Vergeleken met eerdere gletsjerwandelingen deden ze wel heel erg moeilijk. Instructie, papier met aandachtspunten, medische controle etc.
Toen konden we eindelijk naar de gletsjer. Eerst een stukkie door het bos en over een pad naar de gletsjer.
De wandeling op de gletsjer was erg mooi, alleen was het jammer dat men daar door ging met interessant doen. Om de drie meter moest er zo'n beetje worden gestopt om zogenaamde trappetjes uit te hakken. Ook op plekken waar het absoluut niet nodig was. Met die ijzers onder de voeten sta je dusdanig stevig dat het allemaal erg overdone was. Zonder al dat oponthoud hadden we een stuk verder omhoog kunnen lopen. Maar ja, niks aan te doen. Desondanks was het wel de moeite waard.


Terug op de camping was ons een andere cabin toegewezen omdat men de lekkage nog niet had opgelost.
De dag erna hadden we in de ochtend genoeg tijd om nog te gaan kayakken met een aantal personen. Helaas was het weer erg regenachtig en daardoor vielen er nog 3 af waardoor we met z'n vieren op weg gingen. Karen en Francisca in de ene boot en Hein en ik in de andere. Was ondanks de regen een hele mooie tocht. Zeker toen we een klein riviertje ingingen.

Op de terugweg had ik aan het einde wel een beetje genoeg van het peddelen. Viel namelijk ook niet mee aangezien Hein met 1 arm niet kon meeroeien. Na dit avontuur zijn we doorgereden naar de Pancake Rocks. Heel erg mooi om te zien.


Helaas waren de daar aanwezige sandflies ontzettend irritant. Op het moment dat je ze namelijk voelt is het al te laat. Ze zijn zelfs nog erger dan muggen en laten ook mooie bulten achter.
Op de camping waar we zouden overnachten hebben 6 van de 14 personen een cabin gekozen i.p.v. een tent. Daar zaten wij ook bij en het bleek later een goede keuze.
Omdat er rond de camping kiwi's waren gehoord zijn we om 5 uur opgestaan om kiwi's te spotten. Zelf ging ik eerst naar buiten en hoorde het typische kiwi geluid. Toen maar besloten om ook Henri en Fransisca wakker te maken. We hebben zo'n 45 minuten rondgelopen maar helaas niks gezien. Daarna nog maar even een uurtje geslapen voordat het ontbijt klaar was. Deze dag heeft het grootste deel van de groep een schitterende wandeling door 2 canyons gemaakt. Alleen Henri en Karen pasten en hebben als alternatief voor een kayak tocht gekozen. Zoals al geschreven was de wandeling echt schitterend.



Voor mij was het hoogtepunt wel dat we de rivier moesten doorwaden. Hierbij reikte het water bij sommigen tot de middel.

Ondanks dit vond ik het een fantastische ervaring en had dit wat mij betreft nog wel een paar keer gemogen. Ik denk niet dat iedereen het daarmee eens was aangezien sommige dingen wat waterschade hadden opgelopen. Op Marga na heeft iedereen wel de oversteek kunnen doen. Marga besloot terug te lopen en heeft toen Henri en Karen nog gespot in de kayaks. Al met al was het een hele mooie dag die werd afgesloten in de plaatselijke kroeg met een aantal personen.
De volgende dag was het kl.... weer. Er was ons al gemeld dat het weer aan deze kant elk moment van de dag om kon slaan en tot nu toe hadden we wel heel veel geluk gehad met het weer. Deze dag dus niet. Alleen maar heen en weer lopen naar de cabin zorgde er al voor dat je doorweekt aankwam. Zeker voor de personen die hun tent nog moesten afbreken was dit niet echt aangenaam. We zijn met de bus op weg gegaan en uiteindelijk werd besloten om vanwege het weer de zeehonden maar niet te bezoeken. Als alternatief was er een kleine wandeling in het Nelson NP dat aan de andere kant van de bergrug lag. En dat hield ook in dat het daar niet zo regende. Voor de rest was het gewoon een hele lange reisdag naar Picton.
In Picton hebben Henri en ik weer voor een cabin gekozen. Dat was namelijk goed bevallen. In de avond hebben we met de groep gegeten in een restaurant en op de terugweg wilden we eigenlijk naar een ierse pub. Maar door een miscommunicatie met Justin werd het de camping. Toen is daar de rumfles maar leeggemaakt......
Vanuit Picton werd de volgende dag vertrokken voor de Queen Charlotte Trail in de Marlborough Sounds. Wij zouden ongeveer driekwart hiervan gaan lopen in drie dagen. Eerst met de boot naar het startpunt waarbij onderweg nog dolfijnen werden gespot. Vandaar was het de eerste dag 14 km lopen. In het begin erg steil, maar voor de rest goed te doen. Bij de overnachtingsstek bleken we in een omgbouwde oude stal te liggen. Heel apart. Hierbij is toen direct een snurkkamer aangewezen waar ik tot mijn verrassing ook lag ;-). In de avond weer een BBQ waarbij het vlees niet echt over hield. Een tweede ronde behoorde niet tot de mogelijkheden terwijl de meesten nog wel trek hadden. Maar er was wel een pooltafel en daarbij is de stand op 3-0 gebracht.
De tweede dag van de trail was slechts een tochtje van 11 km. Dit was dan ook voor de middag al gedaan. Ik vond deze wandeling ook niet echt bijzonder. Veel van hetzelfde. In de middag lekker gerelaxed en wat geklaverjast.
De laatste dag van de trekking was met ruim 20 km de zwaarste dag. Grootste deel met Arjan vooropgelopen met onderweg enkele stops van 1 uur. Eerlijk gezegd vond ik het tegen het einde ook wel voldoende en was het een beetje een teleurstelling dat Justin niet klaar stond bij het einde van de track. Nu moesten we nog een stuk over de weg lopen naar het hotel. Maar daar was dan wel een koud biertje te bestellen.


Bij het tweede rustpunt was het wel grappig om te zien dat een Weka (soepkip) een vinger van Fransisca had uitgekozen als maaltijd terwijl zij lekker onderuit lag.
Na deze wandeling terug over een verschrikkelijke kronkelweg naar Picton waar op speciaal verzoek van Henri ("Ik kan niet eens meer bukken om de tent in te komen") weer voor een cabin werd gekozen. Het weer was overigens prima tijdens deze driedaagse trekking en ik ben weer lekker verbrand op een paar plekken.
In de avond heb ik samen met Hein en Justin het kaartspel 'Rikken' van Arjan geleerd.
Vandaag gaan we met de ferry naar het Noordereiland en daarmee wordt het Zuidereiland afgesloten. Daarover de volgende keer weer wat meer en hopelijk dan wel weer wat foto's.

Eindelijk vakantie !

Tja, waar slaat die titel nu weer op ?
Het betekent dat ik nu aangesloten ben bij de SNP groepsreis en dus een tijdje niets meer zelf hoef te regelen ;-)
En waarom doe je zoiets dan ?
Is gewoon lekker makkelijk. De groepsreis doet de meeste hoogtepunten van Nieuw Zeeland aan en heeft een aantal hele leuke wandelingen. Daarnaast is het ook wel weer leuk om wat andere mensen uit Nederland te ontmoeten en daarmee op te trekken, hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet. Maar tot nu toe zijn mijn groepsreizen geen probleem geweest. En op dit moment ziet het daar ook niet naar uit.
Op zondag per taxi naar het hotel waar aan het einde van de middag de SNP groep aan zou komen. De taxi had wat problemen aangezien een hele zooi wegen waren afgezet vanwege een optocht en een of andere wielerkoers, maar uiteindelijk lukte het toch.
Omdat inchecken nog niet kon eerst naar de shoppingmall ontbijten en dvd branden met foto's (de schrik zit er nog steeds in). Daarna een internetcafe bezocht en terug naar het hotel om in te checken en te wachten. Tegen half vijf kwam de SNP groep aan en is er kennis gemaakt. In de avond lekker gegeten bij Dux de Lux in Christchurch.
Maandag met de bus naar de eerste camping in de buurt van de Mount Cook. Was een bekende weg aangezien we die ook al een paar dagen eerder hadden genomen. Zelfde stopplaatsen (Geraldine en Lake Tekapo). Alleen nu werd er na de lunch tijd uitgetrokken om een kleine wandeling te maken. Daarna weer verder met de bus en na onderweg enkele tussenstops te hebben gedaan zijn we aangekomen op de camping naast Lake Pukaki. Hier werd voor het eerst de tent opgezet en dat is altijd even lastig om uit te vinden wat waar hoort. Ook dat is gelukt en toen kwam het slechte nieuws. Er was wel eten ingekocht, maar er was geen bier en wijn !! Daar moest toen nog snel naar worden gezocht en gelukkig bleek dat bij de ingang van de camping nog ruimschoots beschikbaar. Daarmee was dat probleem ook opgelost en kon er gegeten worden en aansluitend de eerste overnachting in de tenten.
Was dus geen goede nachtrust. Waarschijnlijk weer even wennen aan de beperkte ruimte en de slaapzak met matje. Deze dinsdag zijn we eerst een stukje met de bus in de richting van de Mount Cook gereden, waar we een wandeling van zo'n 4,5 uur hebben gedaan. Schitterende uitzichten en hele gevarieerde omgeving. Mooi lopen langs een gletchermeer waar we helaas door een landslide niet verder konden. Terug naar het beginpunt en daar nog een kleine wandeling naar Kea point waar weer een uitzicht op een (ander) gletchermeer was.

Einde van de middag nog even wat kleding uitgeleend aan Hein. Die had namelijk de pech dat zijn koffer nog steeds niet was aangekomen. Heel erg lullig dat het zo lang moest duren. En daarnaast is hij ook nog eens de grootste van de groep waardoor weinig mensen hem met kleding konden helpen.
Na het eten in de avond nog lol gehad over het schema dat Justin in elkaar had geflanst waar voor iedereen de corvee diensten op stonden. Hij bleef wijzigen naar aanleiding van onze opmerkingen en werd steeds wanhopiger. De praktijk lijkt nu dat de mensen die in het schema staan NIET helpen, maar de rest wel ;-).
Uiteindelijk heeft hij maar een regel onder het rooster gezet waar stond beschreven dat het rooster elk moment kan worden aangepast.
De volgende dag dan naar Te Anau. Op papier om 9 uur, maar in de praktijk pas om 10.30 uur omdat men weer moeilijk deed over Hein's bagage. Maar er lijkt schot in te komen. In ieder geval mag hij kleding aanschaffen op kosten van de luchtvaartmaatschappij. Was een lange reisdag met onderweg slechts enkele stops. Pas aan het eind van de middag in Te Anau aangekomen, waar Arjan, Henri en ik in 1 cabin moesten slapen. Was wel erg klein, maar het lukte met wat verschuivingen wel.
Vanuit Te Anau zijn we donderdag naar de Milford sound gegaan. We leken tijd genoeg te hebben, maar de praktijk was anders. Op het nippertje werd de boot gehaald en het was echt de moeite waard. Op papier regent het 300 dagen in dit gebied, maar wij hadden fantastisch weer, dus alle warme kleding die meegenomen was kon in de tas blijven zitten.



Na deze boottocht hebben we nog een kleine wandeling van ongeveer 3 uur gemaakt door een soort mosbos en naar een uitzichtspunt op Lake Marian.


Daarna nog een stop bij het Mirror Lake en toen terug naar Te Anau.
Omdat wij daar die mooie film over de fjorden hadden gezien vroeg ik of we even langs de cinema konden rijden om de tijden te zien waarop de film draaide. Bleek dat deze over 5 minuten weer getoond zou worden. Dus iedereen met spoed uit de bus en naar de cinema. Ik vond de film nu nog mooier dan de eerste keer. Waarschijnlijk was dat omdat er nu een aantal bekende punten in voorkwamen die we net hadden gezien.
Hierna terug naar de camping waar Henri, Wim en ik deze keer voor het eten moesten zorgen. Tot op dit moment hebben alle deelnemers het overleefd.
Op vrijdag door naar Queenstown waar ik nu zit te kloppen. Weer heel mooi weer en over een paar uur hebben we een BBQ. Dat zal voor Nederland wel niet zo zijn.......
Morgen gaan we door naar de Fox Glacier, maar dat komt een andere keer aan de orde.

Nieuw Zeeland Te Anau en Queenstown

Deze keer een verslag vanuit Christchurch waar morgen wordt aangesloten bij de SNP groepsreis. Het vorige verslag was vanuit Invercargill en sinds die tijd hebben we Te Anau en Queenstown aangedaan. Het verslag zal weer dag voor dag worden gedaan hoewel sommige dingen al weer achterhaald zijn.
De late bus naar Te Anau hield in dat daar weinig tijd was om wat te doen. Daar lekker gegeten bij The Ranch en daarna een kleine film gekeken welke door Furhana was aangeraden. Het betreft een film van ruim 30 minuten over het fjordengebied van Nieuw-Zeeland. De naam van deze film is Ata Whenua. En Furhana had gelijk. Schitterende opnames van het fjordengebied gemaakt door iemand die hier met de helikopter overheen vloog. Het schijnt dat mensen van Lord of the Rings de opnames hadden gezien en toen met het idee zijn gekomen om hier een film van te maken. Het resultaat is zeer de moeite waard en een aanrader voor wie Te Anau gaat bezoeken.
Zo..., klaar met de reclame. De volgende dag per bus naar Queenstown. Ik had geboekt bij de Hippo Lodge die volgens de kaar iets buiten het centrum lag. Gelukkig heeft de shuttlebus ons daar afgezet. Want het lag weliswaar iets buiten het centrum, maar het lag ook flink hoger dan het centrum. Schitterend uitzicht over Queenstown, maar wel een flinke steile klim om er te komen. Zonder rugzakken al zwaar genoeg, laat staan met rugzakken. Bij de lodge aangekomen, direct allerlei folders doorgenomen om de drie dagen in Queenstown te vullen. En dat viel absoluut niet mee. Daarmee bedoel ik niet dat het moeilijk was om drie dagen te vullen, maar het aantal activiteiten was dusdanig veel dat ik flink moest gaan strepen in de dingen die ik leuk vond.
De afvallers waren o.a. de skydive, paragliding, bungy, mountainbiking, river surfing, hiking en nog een aantal leuke trips. Ik heb uiteindelijk voor de eerste dag gekozen voor iets wat ik ontzettend leuk vind om te doen namelijk raften. Aangezien het mogelijk was om daar per helikopter heen te gaan heb ik die optie ook gekozen.
Daarnaast heb ik voor de andere twee dagen een paar dingen gekozen die nog nieuw zijn voor mij. De tweede dag een Jetboat trip met ook bezoek aan goudmijn museum en een 4WD rit door het mooie ruige landschap waar de goud werd gedolven.
En de derde dag canyoning.
In de avond is na het scherpe indiaas eten de pool stand op 8-3 gebracht.
De eerste trip was dus die helipkoptertrip en raften op de Shotover rivier. In de folder van Queenstown Rafting stond dat je geen waardevolle spullen mee moest nemen. Ik vond het een wat rare opmerking die bij geen enkele andere organisatie stond. Wel mocht je geld meenemen om de foto's te kopen die zij zouden maken van het raften. Dat lijkt me ook iets waardevols, maar blijkbaar is dat geen probleem....
Het zij zo. Ik had voor de zekerheid wel alle pasjes in de lodge achtergelaten.
We werden eerst naar een accommodatie gebracht waar iedereen een wetsuit aan kon trekken. De kleren kon iedereen in een eigen open kast leggen. Voor de waardevolle spullen had men een locker buiten de kleedkamer. Toen ik de kleedkamer uitkwam was ik erg verbaasd om te zien dat men 1 locker voor de mannenkleedkamer had waar iedereen zijn waardevolle spullen in kon doen. Aangezien de totale groep bijna 100 personen was kreeg ik geen goed gevoel daarbij. Maar ja, zij organiseren dit al jaren en het zal wel goed zijn.
De camera had ik wel bij me gehouden aangezien ik per helicopter naar het startpunt van de rafting zou gaan. Men had mij geadviseerd de camera mee te geven aan een buschauffeur en die zou de camera dan terug brengen naar het kleedlokaal.
Was een aardige helikoptervlucht die helaas wat aan de korte kant was. Maar wel mooie uitzichten zo vanuit de lucht.


Camera dus afgegeven aan de buschauffeur en daarna het raft gedeelte op de Shotover rivier. Er zaten een paar lastige stukken tussen, maar ik vond het goed te doen. Eigenlijk had ik gedacht dat het zwaarder zou zijn. Aan het einde van de tocht gingen we nog door een tunnel wat wel een leuk effect had. Onze raft was daar weliswaar als eerste, maar de gids in onze raft moest zorgen voor de veiligheid van de andere rafts en dus moesten we wachten tot iedereen voorbij was. daardoor kwamen we als laatste raft aan bij de kleedlokalen. Dat had als voordeel dat er niet veel meer in de locker lag en ik mijn portemonnee snel te pakken had. Alleen..... geen camera. De chauffeur was ook nergens te zien, dus eerst omkleden en toen nog maar eens kijken. Nog steeds geen camera. Gelukkig stond de chauffeur er ook en die bleek hem in de locker van de vrouwenkleedkamer te hebben gelegd. Alleen...... ook daar lag de camera niet meer. Ze probeerden me gerust te stellen, maar dat lukte niet echt. "Misschien heeft iemand dezelfde camera en per ongeluk de verkeerde gepakt"..... Dus zeg ik, "Dan had die andere camera hier wel gelegen en dat is ook niet zo".
Daarna zeiden ze dat de beveiligingscamera alles opneemt en dus hoefden ze die alleen maar af te spelen om te zien wie de camera had gepakt.
Ik ging dus even naar buiten, maar had geen zin in het eten en drinken wat alle deelnemers op dat moment konden nemen. Op een bepaald moment kwam de chauffeur en sprak alle mensen toe of iemand een verkeerde camera had gepakt. Maar ook dat had geen resultaat. Toen ving ik op dat men wou dat de bussen weggingen. "Lijkt mij niet", zei ik toen. "Eerst de camera terug".
Toen werd toegezegd dat de bussen niet zouden vertrekken voordat de camera gevonden was. Amper een paar minuten later zag ik de eerste bussen vertrekken. "Die zijn allemaal gecontroleerd", volgens een van die personen. Dat leek mij onmogelijk.
Ik vroeg toen of men die opnames al had bekeken. Bleek dat dat niet mogelijk was totdat ik aangifte had gedaan bij de politie in Queenstown.
Ik heb me zelden zo machteloos gevoeld. Alle deelnemers waren op een bepaald moment nog aanwezig en alles lag vast op de camera en dan mag die niet bekeken worden.
"Wat een fake-beveiliging". Voor mij betekende dat dus gewoon 2 maanden aan foto's foetsie van die camera. Voor die organisatie was het blijkbaar maar een camera en de business moet gewoon doordraaien.
Ik moest dus eerst naar de politie en werd door iemand van Queenstown Rafting daarheen gebracht. Die begon toen ook nog eens over dat zinnetje "Do not bring valuables". Zo kom je er wel heel makkelijk vanaf. Ik zei dat iedereen al een kast heeft waar men de kleren in kan doen en met een deur en slot ervoor is het hele probleem opgelost aangezien de kleedkamer ook nog eens op slot gaat tot iedereen terug is. Maar dat kost blijkbaar teveel....
Jullie kunnen je voorstellen dat ik er flink de pest in had die dag. Na de aangifte ben ik in de middag nog met Henne Queenstown Hill opgelopen. Een flinke zware klim, maar wel met een schitterend uitzicht.


In de avond mexicaans eten en daarna naar een internet cafe om de foto's van mijn andere camera alvast te backuppen. Je weet maar nooit.
Ik heb deze nacht heel slecht geslapen en moest steeds denken aan die onzin van de opnames. Iedereen is nog aanwezig en je mag niet kijken wie de camera heeft gepakt.......zucht.
Toen ik uiteindelijk wakker werd lag er een briefje van de receptie. Of er even contact kon worden opgenomen. Men had namelijk gebeld dat de camera terug was !!!!
Dus direct de camera opgehaald en gevraagd hoe het nu zat. Dat kon ze niet vertellen aangezien ze net twee dagen vrij was geweest. Daarna naar het politieburo om te melden dat het was opgelost, maar dat had die organisatie ook al gedaan.
In de middag dan de Skippers Canyon tour. Eerst per 4WD door het ruige berglandschap, daarna ruim een half uur op de jetboat.


Een schitterende ervaring. Snelheden tot 90km/u over het water met een flink aantal 360 graden spins. Daarna nog een bezoek aan het goudmijn museum. Erg interessant allemaal en we mochten ook nog eens zelf 'goud zoeken'. Er schijnt nog steeds wat goud in de grond te zitten en elke toerist mag een pan met zooi scheppen en deze minimaliseren tot er eventueel goud overblijft. Ik had een miniem klein stukje wat amper met het blote oog te zien was. Maar het gaat om het idee.

Hierna weer met de 4WD terug naar Queenstown. In de avond weer gepoold en de stand op 2-0 gebracht. We hebben namelijk besloten de regels iets te wijzigen. De eerste 10 potjes leverde een eindstand van 7-3 op. Nu beginnen we aan de tweede tien potjes.....
De volgende dag werd ik al om 5 uur wakker omdat mijn bed hevig schudde. Zelf dacht ik dat er iemand met een slaapdronken kop tegen het bed was aangelopen, maar het bleek dus een aardbeving te zijn. Deze komen hier zee regelmatig voor en ongeveer 60 keer per jaar zijn ze voelbaar. Het puntje 'aardbeving' kan dus ook afgevinkt worden. Ik heb net nog even op internet gekeken en het bleek een aardbeving van 5.9 te zijn, zie http://www.geonet.org.nz/earthquake/quakes/recent_quakes.html
Om ongeveer 9.00 uur opgepikt voor de canyoning tocht. Groep van 4 personen, engels stel en een andere nederlander uit rotterdam. Was voor mij de eerste keer en zeker voor herhaling vatbaar. Diverse activiteiten gedaan: hangend onder een kabel naar de overkant van de canyon, abseilen, klimmen over rotsen door snelstromend water, van diverse hoogtes (tot 7 meter) het water in springen, via een waterval van 7 meter naar beneden laten vallem. Ook een keer met de kabel tot halverwege de canyon en dan via abseilen naar beneden. Hartstikke leuk allemaal, hoewel het water met ongeveer 6 graden wat aan de koude kant was. De middag is gevuld met wat huishoudelijke dingen zoals het wassen van de kleren.
In de avond nog even snel de mail bekeken om te kijken waar de bus zou vertrekken. Toen zag ik tevens een mail van de rafting-organisatie waar men vertelde dat de camera terug was. Het blijkt dat iemand heeft gedacht dat het de camera van een vriend(in) was en die heeft hem meegenomen. Terug in Queenstown kwam de persoon erachter dat het niet zo was en heeft de camera toen naar de winkel gebracht.
Zo, dan is dat nu tenminste ook duidelijk. Daarmee is het hoofdstuk Queenstown voorbij en na een bustocht van 8 uur zit ik nu in Christchurch waarmee mijn vakantie van 4 maanden al halverwege is. Morgenmiddag komt de SNP groep aan in Christchurch en dan reizen we ongeveer 20 dagen met deze groep mee. Daarover de volgende keer meer.

Nieuw-Zeeland Stewart Island

Weer een kleine update vanuit Invercargill. Niet dat ik daar nog steeds zit, maar ik zit er weer na een uitstapje naar Stewart Island. En aangezien de bus pas in de middag gaat moet de tijd weer wat gevuld worden, dus is een internet cafe een mooie invulling.
De vorige keer in Invercargill een bezoek gebracht aan het VVV. Daar zijn twee tours geboekt voor het Stewart Island. Voor de rest de tijd nog gevuld met het aanschaffen van een slaapzak en matje aangezien deze nodig zijn voor de SNP reis die begin december begint. Mijn eerste plan was om een slaapzak te huren, maar gezien de prijs was het veel voordeliger om een oud model slaapzak aan te schaffen. Deze moet ik dan maar een tijdje meeslepen en wanneer de SNP-trip is afgelopen zal ik deze wel ergens dumpen bij een tweedehands zakie of een vestiging van het Salvation Army.
Eind van de vrijdagmiddag met een shuttle bus naar de ferry, vervolgens een 1 uur durende oversteek naar het Stewart Island. De zee was erg ruw en dat zorgde voor de nodige bumps. Onderweg verder nog wat met een stel uit Melbourne gesproken.
Op het eiland opgepikt door Donn en met de auta naar het YHA gebracht. Bij het YHA had ik weer een kleine kamer verwacht met gemeenschappelijke badkamer, maar dat bleek heel erg mee te vallen. De YHA heeft op het eiland een woning ter beschikking welke men in twee appartementen heeft onderverdeeld. Heel erg ruim met redelijke kamer en keuken. Kan ik zeker aanbevelen als iemand deze kant op komt.
Verder nog inkopen gedaan in de supermarkt, eten in hotel en naar de bijbehorende bar waar het erg gezellig was. Nog even met een local gesproken die aangaf dat hij voelde aankomen dat hij teveel dronk en dus maar eens naar huis moest gaan. Een aantal uren later liep hij nog rond. Kon blijkbaar geen afstand nemen van de wijn.
Er was tevens live muziek en dat zorgde al met al voor een gezellige avond.
Zo'n kleine gemeenschap als op Stewart Island is wel grappig. Er wonen slechts 450 mensen en volgens de local waren er maar drie die geen alcohol dronken. Bij de supermarkt hangt een krijtbord waarop men de jarige(n) vermeldt.
Helaas is het weer vaak onvoorspelbaar. En wij hadden wat dat betreft niet veel mazzel. Het hele weekend heeft het gestormd, waarbij het zo nu en dan ook behoorlijk regende. Op zaterdag zijn we pas tegen de middag naar buiten gegaan omdat toen de zon er zo nu en dan doorheen kwam. Mountainbikes gehuurd en met de storm in de rug een stukje gereden, de fiets achtergelaten en een paar tracks gelopen. Erg mooie uitzichten en meer en meer zon. Helaas ging de wind niet liggen. In de avond de eerste geboekte tour, de twilight tour. Een wandeling op een aantal tracks rond het dorpje met als gids Mandy. Er was ook een duitse bij aanwezig die net van de ferry kwam en dacht dat ze een kiwi watching tour had geboekt. Dat bleek dus niet zo te zijn. De wandeling was erg leuk en er werden heel wat wetenswaardigheden verteld. Zeker de moeite waard. Als je zelf een track loopt zul je die informatie nooit kunnen achterhalen.
Een leuk verhaal was dat het lastig werd wanneer iemand overlijdt. Er is namelijk geen dokter op het eiland. Dus als iemand overlijdt is die niet officieel overleden. Het lichaam gaat dan eerst (als soort passagier) met de ferry naar het vasteland. Daar wordt officieel vastgelegd dat de persoon is overleden, maar dan kan het lichaam niet meer met de ferry terug aangezien men geen overledenen vervoerd. Men is dan afhankelijk van een schippersboot om het lichaam weer naar het eiland te krijgen. Tja....
Na de wandeling nog een paar kleine pinguins gezien, even naar de bar en naar nederland gebeld aangezien mijn nichtje Afra jarig was. Duurde nogal een tijdje voordat ik verbinding had, volgens mij zo'n 8 pogingen.
De zondag was dan de tweede tour gepland. De oorspronkelijk tour zou bestaan uit een bezoek aan het Ulva eiland en vervolgens het beklimmen van een berg met mooi uitzicht over het eiland. Op zaterdag was er al gebeld en werd doorgegeven dat die beklimming niet door zou gaan vanwege het slechte weer. Deze zou vervangen worden door een wandeling op het eiland.
In de morgen kwam Furhana van Ruggedy Range ons oppikken en ze meldde toen direct al dat we eerst de wandeling zouden doen aangezien er op dat moment geen watertaxi's naar Ulva gingen. Het was weer een schitterende wandeling met veel informatie. Tegen de middag heeft ze weer gebeld en ook toen bleek de taxi niet te gaan. Dus kregen we nog een mooie wandeling voorgeschoteld. Achteraf was alles zeker de moeite waard. Mocht ik ooit terugkomen op het eiland, dan blijf ik zeker wat langer. Er valt nog heel veel te zien en de natuur wijkt ontzettend af van wat ik eerder heb gezien.






Furhana nam ons ook nog mee naar een paar locals die echt een fantastisch uitzicht hadden vanuit hun woning. Om jaloers op te worden.

Verder heeft ze nog een aantal leuke tips gegeven voor wanneer we op het noordereiland rondtrekken.
Vandaag dus weer met de ferry terug naar Bluff en met de shuttlebus naar Invercargill. En gelukkig was de wind deze keer flink afgezwakt. Anders hadden we waarschijnlijk met het vliegtuig moeten gaan. Dat was namelijk op de zondag ook al het geval. Vanwege die storm ging de ferry niet en moesten de mensen die per ferry zouden gaan allemaal met het vliegtuig naar het vasteland gebracht worden.
Dat was het weer even. Vanaf hier bestaat de route uit 1 overnachting in Te Anau, 4 overnachtingen in Queenstown en dan terug naar Christchurch waar bij de SNP groep wordt aangesloten.

Nieuw-Zeeland Christchurch en Dunedin

De dagen vliegen echt voorbij en daarom zal ik weer even mijn blog bijwerken, hoewel er niet echt veel is gebeurd in de tussentijd.
De laatste keer had ik het over het zwemmen met de dolfijnen in Kaikoura. Nu zit ik al een flink eind verderop in Invercargill.
Dat betekent ook dat er al weer de nodige tijd verloren is gegaan met reizen.
De dag na de dolfijnen bestond uit een busreis naar Christchurch en het verkennen van deze stad. Het kostte wat tijd om een hostel te vinden, maar ook dat is uiteindelijk gelukt.
Voor de rest valt er niet veel te melden van deze dag.
De volgende dag was er ook nog wat tijd over voordat de bus naar Dunedin vertrok en die tijd is voor een groot deel besteed aan het boeken van overnachtingen in Invercargill, Stewart Island en het vervoer hiernaar toe.
De reis naar Dunedin duurde ongeveer 6 uur en onderweg kregen we eerst een nederlands landschap voorgeschoteld wat aan het einde wat heuvelachtiger werd.
In de avond naar het hostel wat direct boven een poolbiljartzaal lag. Hele kleine 3-persoonskamer die zelfs voor 2 personen nog aan de kleine kant was.
Locatie boven een poolbiljartzaal vergoedde wel veel.
De eerste dag in Dunedin een flink stuk gelopen naar Baldwin Street. Volgens het Guiness Book of records, de steilste weg ter wereld. Gemiddelde stijging was 29,3% en het steilste stuk 35%.
Onderaan eerst wat foto's gemaakt, maar als je er bent wil je ook weten hoe het voelt en dus naar boven gelopen. En ik moet zeggen dat je kon merken dat het niet meer helemaal vlak was.


Naar beneden ging heel wat sneller en via de Botanical Garden naar de stad gelopen. Langs de haven en tenslotte maar een internetcafe ingedoken.
Het was mijn bedoeling om de blog bij te werken, maar helaas ben ik de hele tijd bezig geweest met het regelen van vervoer en onderkomen voor de komende tijd.
De Flexipass was namelijk niet zo flexi aangezien ik geen bustrip kon boeken van Invercargill naar Queenstown. Deze werd door een derde partij uitgevoerd, maar ook die bleek niet zonder problemen geboekt te kunnen worden.
Uiteindelijk dus maar de trip opgesplitst in 2 delen. Eerst naar Te Anau en dan de volgende dag naar Queenstown. En dat hield in dat er ook weer onderkomen gezocht moest worden in Te Anau.
En aangezien dat een populaire plek is, was dat ook niet zo snel gedaan.
Het is allemaal toch gelukt, maar kostte wel erg veel tijd. In de avond natuurlijk weer poolen (tussenstand 6-3).
Op woensdag hadden we een warme dag in Dunedin. Deze dag eerst in Dunedin besteed voordat in de middag een 'Wildlife tour' werd gedaan. Deze tour ging over het Otago schiereiland en hier veel verschillende vogels, pinguins, zeeleeuwen en zeehonden gezien.




En o ja, daar waren ook nog schapen, een zeer 'zeldzaam' dier hier in Nieuw-Zeeland ;-).

Ook nog een paar leuke stukjes gelopen en pas laat terug in Dunedin.
De laatste gedeeltelijke dag in Dunedin heb ik gevuld met het lopen van een kleine track naar Tunnel Beach. Het was erg fris en er stond een flinke wind. Ik had een goed jack bij me, maar Henne niet. Die is dus niet meegegaan.
Was een leuke wandeling; eerst de steile cliff naar beneden waar ooit iemand een tunnel had gehouwen om naar het strand te kunnen. Ik moet zeggen dat het een klein, maar leuk strand was. Door drie hoge wanden omgeven en bij mooi weer dus zeker de moeite van het bezoeken waard.


Terug omhoog was heel wat pittiger. Erg steil, maar het was maar een kort stukje van een kwartier.
Eind van de middag dan de bus van Dunedin naar Invercargill waar 1 overnachting is gepland voordat er doorgereisd wordt naar het Stewart Island.
Daarover de volgende keer meer.