De laatste uren in istanbul heb ik alleen nog maar een beetje rond gelopen voordat ik met de tram en metro naar het vliegveld ging. Was wel een gevecht. De tram was zo vol dat ik de eerste niet meer inpaste met mijn twee rugzakken. Bij de tweede ging het net, maar me bewegen kon niet echt. Dan is het een flink eind naar het vliegveld. De rugzakken leken steeds zwaarder te worden. Op vliegveld eerst weer een tijdje wachten en toen inchecken bij Aerosvit. Geen bekende maatschappij en blijkbaar ook niet veel gewend. Toen ik zei dat ik een e-ticket had waren er twee balies nodig om het inchecken te regelen. Men zei dat ik een speciaal geval was. Dat bleek ook weer eens bij de gate. Toen kwam dat grietje van het inchecken naar me toe en wou de instapkaart zien omdat er wat fout was gegaan. Blijkbaar had men mijn bagage met de voorganger verwisseld. Uiteindelijk was alles toch goed volgens hun. Dat zou ik dan wel zien in Odessa. Odessa is een internationale luchthaven, maar ik vond het wat armetierig. Weinig tot geen informatie en maar zien hoe ik het centrum moest bereiken. Bij paspoortcontrole bleek dat ik een apart formulier moest invullen, dus maar weer terug. Toen natuurlijk de verkeerde rij met een moeilijk geval voor me met als resultaat dat ik echt de allerlaatste was die door de controle kwam. Geld pinnen lukte niet, dus toen maar naar een wisselkantoortje om toch wat oekrains geld te hebben. Daarna werd ik door een zooi taxi-figuren lastiggevallen en hoewel ik zei per bus te gaan omdat taxis te duur zijn bleef men maar volhouden. Ik had geen idee waar de bushalte was, maar een taxichauffeur hielp me onbewust. toen ik nogmaals zei per bus te gaan wees hij naar een halte in de verte met de woorden ' kijk maar, geen bus. Die rijdt niet meer'. Jaja..... ik geloofde die vent voor geen milimeter. Dus maar naar de halte en er stonden nog een paar mensen. Komt die taxichauffeur ineens daar voor rijden en houdt de deur open. Was wel een volhouder. Maar ik moest er alleen maar hard om lachen en werd wat raar aangekeken door een donker uitziend menneke. Dus ik vertel in engels waarom ik moest lachen en prompt bleek hij ook engels te kunnen en zelf ook net een slechte ervaring te hebben gehad met de taxi's. Hij bleek een student uit India en vroeg me waar ik moest zijn. Toen kwam net een bus aan rijden en hij bood aan me verder te helpen. Dus na een tijdje rijden gaf hij aan dat ik daar uit moest stappen en welke straat het was. Toen was het voor mij eenvoudig het hotel te vinden. Hotel is een gebouw uit ongeveer 1885. Wel een beetje apart. Naast de receptie heb je op elke etage een etagevrouwtje zitten. Die brengt je naar de kamer en regelt het schoonmaken. Dat is dus per etage en een mooie vorm van werkverschaffing. Mijn kamer heeft een gedeelde badkamer, die ongeveer 50 meter verderop ligt. Nu maar niet aan de race raken....... In de avond een restaurant binnengestapt waar slechts 1 persoon wat engels kon. Die moest me het menu een beetje uitleggen. Het menu is normaliter alleen in oekrains en russisch. En beide zijn voor geen meter te begrijpen.
Volgende dag naar het ontbijt en ik kwam gelijk aan met een andere man. Prompt werden we aan dezelfde tafel gezet. Hij sprak geen woord engels, dus het was erg gezellig... Na het eten op zoek naar een travel agency en daar een tour geboekt voor de middag. Daarna nog even Odessa verkend. Langs mooi theater en nog een aantal andere mooie gebouwen.
Vervolgens het Pushkin standbeeld, het Richelieu standbeeld en de Ptemkin steps welke erg beroemd zouden moeten zijn vanwege een film.
Daarna maar naar de bootterminal gelopen aangezien dar ook een paar travelagencies zaten. Maar alles leek dicht te ziten vanwege een soort HISWA. Ik probeerde duidelijk te maken wat ik wou, maar niemand sprak engels. Uiteindelijk door op een plaatje te wijzen in de LP mocht ik het HISWA terrein op en kon de terminal in. Ook daar weer hetzelfde probleem. Geen engels. Na heel veel omwegen kwam ik uiteindelijk bij een verslaggever van een magazine terecht die wel engels kon en die heeft iemand laten bellen naar een agency, maar helaas geen antwoord. Ik wou eigenlijk alleen maar een halve dag de zwarte zee op. Maar ik kreeg wel het telefoonnummer mee.
Terug naar hotel waar ik werd opgepikt voor de tour naar de catacomben. Was heel interessant. Onder Odessa blijkt zo'n 2000 km aan tunnels te zijn. In de tweede wereldoorlog hebben een aantal partizanen zich hier verstopt en zijn 2.5 jaar ondergedoken geweest. Nu was er een museum in die tunnels en kon je zien hoe ze moesten overleven.
De nazi's hebben diverse malen geprobeerd binnen te dringen, maar werden steeds in een hinderlaag gelokt. Uiteindelijk heb ik zo'n 900 meter in die tunnels gelopen voordat ik weer ergens anders het daglicht zag. Hierna nog even naar een monument geweest.
Vandaag heb ik eerst de kathedraal bekeken. Daar was net een mis aan de gang, dus ik heb helaas geen foto's van het mooie interieur. Daarna een heel stuk langs de zwarte zee gelopen en via de weg terug.
Onderweg diverse pogingen gedaan om een hapje te eten, maar men kon geen woord engels en de kaart was voor mij absoluut niet te lezen. Pas na bij elkaar zo'n 15km lopen kwam ik weer in vertrouwde omgeving en heb nog een happie kunnen eten in een restaurant met menu in het engels.
Morgen hoop ik naar Kiev te vliegen waar ik dan ook weer een paar dagen zal zijn.
Dit was het weer voor nu.
2 opmerkingen:
Een reactie posten