Chiang Rai en volgende

Alweer een tijdje geleden, dus maar weer een kleine update. Ik ben inmiddels al weer in Bangkok teruggekomen en heb eigenlijk niet echt veel bijzonders gedaan.
Na Chiang Mai ben ik nog verder omhoog gegaan naar Chiang Rai. Belangrijkste doel was de Golden Triangle. Een mooie term voor drielandenpunt.
Ook nu weer per bus, zo'n 3 uur. Dus lekker nog de tijd toen ik in Chiang Rai aankwam. Eerst maar naar het Jansom House dat ik had besproken.
Inchecken, prima kamer met helaas een badkamerdeur met hoogte van 180 cm wat soms een kleine botsing opleverde... Vervolgens Chiang Rai ingegaan om info over tours te verzamelen en een happie te eten.
Wat de tours betreft was het weer het oude verhaal. 1 persoon moest de volle mep betalen wat anders over de hele groep zou worden verdeeld.
Wat het eten betreft bleek ook hier een restaurant met hollandse eigenaar te zijn. En wat in Chiang Mai nog werd weerstaan lukte nu niet. Ik moest de bitterballen proberen.
Waren redelijk, maar toch niet zoals in nederland. Dus daarvoor hoef je niet naar Thailand......
Hierna nog een paar travelagencies bezocht en op een paar plekken mijn adres achtergelaten voor het geval er meerdere mensen in een tour geinteresseerd waren.
Terug naar guesthouse en een paar uurtjes relaxen. Tegen 18.30 de volgende poging om een tour te vinden. Natuurlijk eerst even bij de receptie langs om te vragen of er was gebeld voor mij.
"Did someone phone for me?" "No sir, no phone on loom"..... (zucht) blijkbaar was alleen het woord phone bekend. Dus nog maar een keer dezelfde vraag en ja hoor, weer hetzelfde antwoord.
Toen in mijn engels verteld dat ik door een travelagency gebeld zou worden, maar ook nu begreep men er geen zak van.
Wel was het antwoord wat anders: "Phone next temple, coins". Afijn, ik gaf het maar op. Valt me sowieso erg tegen dat men hier zo weinig engels spreekt.
Ik had verwacht dat door het tourisme dit beter zou gaan. Toen maar de stad in en bij de eerste agency was het direct raak. Ik had hier in de middag al folders gehaald, maar er niet aan gedacht om te vragen of er al tours doorgingen.
Nu deed ik het wel en er was inderdaad een van de door mij gewenste tours die de volgende dag zou doorgaan. Dus die direct maar geboekt en daarna naar de nightmarket, wat eten en naar een internet cafe. Daarmee was deze dag vol.
De volgende dag dus de dagtour naar o.a. The Golden Triangle. Het duurde erg lang voordat het busje er was. Er bleken 3 canadeses mee te gaan, maar zij gingen hoofdzakelijk voor 'visarunning'. Dat houdt in dat ze even de grens over gaan en daarna weer terug waarmee je opnieuw 30 dagen in Thailand kunt verblijven. Daarnaast was er nog een italiaans stel wat wel voor de echte tour ging. Toen die al aan kwamen lopen leken ze al ruzie te hebben. Maar dat ligt waarschijnlijk aan de manier van praten van vooral de vrouwelijke wederhelft. In het busje ging het maar door. Werd je echt gek van. Hij (Fabrizio) vertelde me dat hij van plan was een pelgrimstocht van 6 weken te maken in Spanje. In z'n eentje, en ik kan me dat heel goed voorstellen. Afijn, dan de tour. Eerst naar monkey cave, maar daar waren geen monkeys meer omdat er zojuist een brand was geweest.

Vervolgens naar een leuk uitzichtspunt bij een tempel met uitzicht op de birmese grens.

Vervolgens naar een bedrijfje waar ze marmer bewerkten.

Toen men hier wat over wou vertellen begon onze italiaanse weer te mopperen. Die dacht dat het een verkooppraatje was en wou het niet aanhoren met als resultaat dat we geen praatje kregen. Hierna gingen de canadeses voor de visumrun de grens over en wij hebben een beetje door het plaatsje gelopen.

Hierna door naar The Golden Triangle en het opium museum.


Met aansluitend een boottochtje over de Mekong rivier waarbij even Laos werd aangedaan. Wel zonder paspoortcontrole, dus dit telt eigenlijk niet.

Bleek een klein dorpje te zijn dat alleen maar voor het toerisme leek te zijn neergezet. Overal dezelfde prullaria. Wel nog even een sterk drankje geproefd waar een slang in zat.

Daarna nog een tempel bezocht voordat we terug gingen naar Chiang Rai.

Volgens mij hadden we eigenlijk nog een stadje in de tour zitten, maar werd dat vanwege de tijd geskipped.
Verder is wel leuk te vertellen dat ik het adres van het italiaanse stel heb gekregen toen ze hoorden dat ik op de fiets naar Rome zou gaan. Zij wonen namelijk in de buurt van Florence en ik ben daar dan welkom als ik in de buurt ben.
In de avond na het eten een paar vluchten en overnachting geboekt op internet.
De dag na de tour heb ik Chang Rai te voet verkend. Was weer lekker warm en zonder de nodige tussenstops ging het eigenlijk niet. Tempeltje bekeken, naar de pier gelopen welke eigenlijk niets voorstelde en toen maar weer terug naar naar het centrum waar een Chimay en Erdinger er prima ingingen.


Verder deze dag een ticket naar Phitsanalok en overnachting geregeld. Terug in guesthouse gerelaxed en in de avond lekker gegeten. Daar van een engelsman gehoord dat er sinds september al geen regen was gevallen en dat het sinds twee weken (toen ik dus arriveerde) extreem warm was. Hij was iemand die elke winter naar Thailand kwam om te fietsen en beweerde dat de hellingen hier zwaarder zijn dan in de alpen. Heb ik nog niet kunnen uitvinden, maar wie weet misschien iets voor de Tour de Stigter in het volgende jaar.
Na deze dag stond er weer een reisdag op het programma. Nu naar Phitsanulok. Ik had voor deze plaats gekozen omdat het niet al te ver af lag van Sukhotai waar interessante ruines waren te zien en daarnaast is Phitsanulok een knooppunt voor de bussen. Volgens verkoopster van kaartje en LP zou het 7 uur duren, dus dan had ik nog even wat tijd om een tour naar Sukhotai te zoeken. Maar helaas, onderweg kreeg ik door de wegnummers al het vermoeden dat er een andere route werd gereden. Deze ging zelfs eerst naar Sukhotai en toen pas door naar Phitsanulok. Al met al 9 uur en dus weinig tijd meer over. Vond het geen leuke stad. Smerig en veel dingen waren al gesloten en ook de nodige terrassen waren niet echt aanwezig. Ik wist toen al dat ik mijn verblijf niet al te lang zou maken.
Maar ik had nog een dag te vullen. Dus eerst weer naar het busstation om een kaartje te kopen voor de volgende dag. Natuurlijk weer met de benenwagen hoewel het een flink stuk was.

En als je als toerist loopt wordt je continue lastig gevallen door riksha's die willen dat je met hun meerijdt. Eentje bleef zelfs ontzettend aandringen en het leek wel of ik niet mocht lopen. Bij het busstation stond hij er weer en toen heb ik even uitgelegd waarom ik loop. Hopelijk snapte hij het.
Ik wou een bus naar Khon Kaen maar dan 1e klasse. Bleek dus niet mogelijk volgens het jochie achter de balie. Toen maar verder kijken en vragen, maar allemaal wezen ze naar hetzelfde loket. Dus kwam ik weer bij dat jochie aan en heb maar een ticket gekocht. Hopend dat er toch nog genoeg beenruimte was.
Teruglopen naar het centrum omdat er bij een tempel een rondrit mogelijk was volgens de LP. Eerst wat shoppen in een grote mall en een happie eten en toen naar die tempel. Daar was inderdaad een tour mogelijk maar pas vanaf 10 personen. En ik was de eerste. Dus maar weer de richting van het guesthouse opgelopen op zoek naar een goed internetcafe. Volgens de LP barstte het ervan rond het station, maar zelfs na strategisch alle wegen in de buurt doorlopen kwam ik er geen tegen. Toen maar een drankje genomen en nog een andere buurt verkend voor een internetcafe. Daar eindelijk 1 gevonden, maar hopeloze verbinding. Toen ik ook nog de uitslag van Zwolle - Volendam zag ben ik er maar mee gestopt en teruggegaan naar het koele hotel. In de avond nog even gegeten in een drijvend restaurant op de rivier. Was wel een van de leuke plekjes in deze stad. Vervolgens maar weer eens de nightmarket rondgelopen en dat was het wel weer zo'n beetje.

De volgende dag gelukkig foetsie uit deze plaats. Nu wel gebruik gemaakt van een riksha om naar het busstation te komen. Bij busstation was het erg onduidelijk waar ik precies moest zijn. Blijkbaar was dat van mijn gezicht af te lezen, want een meisje kwam vragen of ze kon helpen. Zij kon gelukkig wel engels en bleek dezelfde bus te moeten hebben. Maar ook zij bleek uiteindelijk fout te zitten want op een bepaald moment kwam een of ander figuur die daar rondliep vragen welke bus we moesten hebben en die bleek dus ergens anders te vertrekken. Er kwamen veel bussen, maar de juiste kwam niet. Uiteindelijk een half uur te laat kwam de bus aanzetten en iedereen stormde erop af. Ik was zo netjes te wchten want ik had toch al een kaartje. Maar zo werkt het blijkbaar niet helemaal. Eerst was ik verrast doordat het jochie dat me het ticket had verkocht aan kwam zetten met een ander ticket. Daar was een grote "1" opgeschreven. Dat was blijkbaar een soort volgnummer. Het meisje dat me in het engels had geholpen zag dat staan en waarschuwde me dat mijn nummer werd omgeroepen en dat ik naar voren moest gaan. Maar dat was onmogelijk met die drukte. Ik moest ook nog eens de grote rugzak afstaan. Ik wist wel mijn kaartje te tonen aan degene die alles regelde en uiteindelijk werd er een plekkie vrijgehouden. Ik had dus wel een zitplek en veel anderen niet. Erg chaotisch allemaal en gelukkig dat dat meisje me attendeerde op het feit dat mijn nummer werd omgeroepen anders had ik er waarschijnlijk nu nog gestaan.....
Lange rit van 6 uur en na inchecken wat rondgelopen om weer eens een travelagency te vinden. Maar het was zondag en dus was het meeste dicht. Dus maar weer een nightmarket bezocht en terug naar het hotel.
Volgende dag maar besloten om wat aan cultuur te gaan doen. Eerst langs busstation voor ticket naar Khorat. Ik wou naar twee musea gaan en ze lagen allebei even ver weg van het hotel. Dus eerst maar de eerste in een uiterste deel van Khon Kaen. Flink eind lopen en wel heel erg rustig toen ik er aan kwam. Bleek dus maandag gesloten...... Toen maar naar de andere aan het andere uiteinde van de stad. Onderweg een paar keer gestopt voor wat drinken en om accommodatie te reserveren. Maar dat was ondoenlijk. Eerst was het veel te gehorig aangezien ik direct naast een drukke weg stond en later werkte de telefoon niet goed. Wel was ik mijn geld kwijt, maar ik kon niet bellen. Afijn, aangekomen bij tweede museum. Dit ging over het ontstaan van Khon Kaen. Gelukkig was er wat engels te lezen op de borden en net toen ik daarmee was begonnen komt een een of ander brugklassertje naast me staan die net twee lessen engels had gehad. Zij bleek aangewezen als gids..... Was erg aandoenlijk maar had weinig toegevoegde waarde behalve bij een paar plekken waar helemaal geen engels was te lezen. Het kostte me soms moeite om niet in lachen uit te barsten. Bij een maquette waar een weg door een bos was gemaakt met daarop paard en wagen en allerlei mensen kwam het verbluffende begeleidende commentaar 'people'. Meer niet. Daar had je tenminste wat aan. Dat had ik nooit zelf gezien....... Ach ja, de bedoeling was goed. Nadat ik het museum uit was ben ik nog rond een meer gelopen waar door half de stad werd gevist.



Verder nog een beetje de plaats verkend met de nodige tussenstops en in de avond weer wat van mijn schema ingevuld. Ik heb nu alle vluchten tot nederland aan toe geboekt. Als het goed is ben ik dan 22 april weer terug.
Na Khon Kaen was mijn volgende bestemming Khorat. Een rit van drie uur. De reden dat ik deze route had gekozen was dat in de LP werd vermeld dat er in Khorat t/m 3 april een 10 daags festival werd gehouden. Zeg maar 'de gentse feesten' maar dan totaal anders. Ik had genoeg tijd in de middag en ben naar het toerismeburo gelopen. Mij is totaal onduidelijk waarom ze dat ding zo ver van het centrum hebben zitten. Maar uiteindelijk ben ik er gekomen en heb info gevraagd over het festival. Volgens hun was het meer een soort braderie. Omdat er een lid van de koninklijke familie was overleden had men in Thailand 100 dagen rouw. Daarom waren de meeste vrolijke festiviteiten dit jaar afgeblazen.
Dus maar weer terug naar het hotel en in de avond toch maar even die braderie bezocht. Weer een soort nightmarket met daarbij nog wat andere stands.



Deze keer was ik zo stom om op de markt te gaan eten. Ik merkte er niet direct wat van, maar de volgende ochtend was het weer raak. Die ochtend werd weer gekenmerkt met opvallend veel toiletbezoek. Gelukkig had ik besloten naar het grootste shoppingcentrum van de Isan streek te gaan en daar was plek genoeg om even wat van het eten van de vorige dag kwijt te raken. Ik heb daar tevens maar weer een t-shirt gekocht. Ik begin een beetje door de shirts heen te raken en het wordt tijd om weer een wasbeurt te hebben. Na een tijdje door dit shopingcentrum te hebben geslenterd ging ik naar buiten en liep echt tegen een muur van hitte aan. En als dan 100 meter verder nog mooie vlaggen hangen met drankmerken, dan is de keuze snel gemaakt. Dus maar weer even op een terrasje wat vocht naar binnen werken. Een mooie manier om de dag door te komen. Terug heb ik nog wat andere delen van de stad bezocht voordat ik weer naar het hotel terugging. In de avond weer even naar de braderie, maar nu eten in het pizzarestaurant. Eindelijk iets normaals..... Voor de rest hier niet meer veel gedaan behalve heel slecht slapen. Dat kwam omdat ik een flesje bij de frisdranken zag staan en benieuwd was naar de smaak. Ik weet nu bijna zeker dat het de thailandse variant op red bull was. Vandaar dat ik klaarwakker was. De volgende dag naar het busstation en een ticket Bangkok gehaald en ik kon direct instappen. Daarover de volgende keer wat meer.