Cameron Highlands 1

Na Taman Negara, stond dus als volgende de Cameron Highlands op het programma. Ik had weer overnacht in KL in hetzelfde hotel, maar in een andere kamer. En dat heb ik geweten ook. Niet alleen was de brullende airco gemonteerd aan het hoofdeinde van het bed, maar beneden in een naastgelegen bar deed men alle moeite om dit geluid van de airco ruimschoots te overtreffen. En ik overdrijf echt niet als ik zeg dat mijn bed trilde van het geluid. Daar kon ik zelfs niet tegenop snurken.
Dus na een slechte nachtrust naar beneden voor het ontbijt. Kom ik beneden, zit daar een of ander wazig figuur met een 020-shirt aan. En ik moest nog eten ook.
Na die figuur in mekaar te hebben geramd (dat hoort toch zo tegenwoordig?) bleek het een italiaan te zijn. Hij had ontzettend veel voetbalshirts en had maar 1 club en dat was Inter. Hij bleek 4 maanden per jaar les te geven en voor de rest reisde hij heel veel en schreef daar boeken over. Niet echt commercieel, maar gewoon omdat ie dat leuk vond. Toen hij hoorde dat ik uit Nederland kwam zei hij dat ie daar een vriendin had waar hij zo nu en dan langsging. Zij woonde in Zwolle. Of ik daar wel eens van had gehoord........ Erg grappig, zo dichtbij. Zij bleek in Ittersum te wonen wat ik ook wel ken.
Aangezien zijn volgende stop twee weken Melaka zou zijn en hij dus graag met lokale mensen praat om daarover te schrijven heb ik hem maar de info van dat 71 jarige menneke gegeven. Daar moet hij genoeg verhalen uit kunnen halen.
Zo zie je maar, zelfs op een gewone reisdag kan nog wat gebeuren waarover ik kan bloggen. Na ontbijt dus naar bushalte en daar ook weer in gesprek met iemand die ook naar Cameron Highlands ging. Misschien niet zo interessant, maar dit was een Egyptenaar die werkte in Maleisie en binnenkort naar Canada wou om werk te vinden.
Als hij daar drie jaar heeft gewerkt schijnt hij Amerika in te kunnen. Is me wel een flinke omweg. Daarnaast had hij nog een leuke tip over een plek die de moeite waard zou zijn. Ik heb het genoteerd en als ik in de buurt ben kijk ik wel of het uitkomt.
Vervolgens 4.5 uur in de bus waarvan het laatste stuk heel langzaam omdat het een verschrikkelijke kronkelweg omhoog was.
In Tanah Rata was het regenachtig. Ik had al een hotel op het oog en kon op de weg ernaar toe mooi even de kleren met vleermuisshit naar de laundry brengen.
Hotel Cameronian Inn is iets duurder dan de vorige, maar het is een stuk rustiger.
Ik had nog even getwijfeld aangezien ik meende te herinneren dat de ieren in een andere lodge zaten, maar gezien de slechte nachtrust heb ik toch maar voor een rustiger plek gekozen. Die ieren moet ik wel een keer tegenkomen aangezien dit niet zo'n grote plaats is. Vervolgens diverse info verzameld, gegeten, die Egyptenaar weer even gesproken en mijn eerste trip geboekt.
En o ja, ik was nog het belangrijkste vergeten, het is hier heerlijk koel!!!

Volgende dag (vandaag dus) de trip gemaakt. Was een groepje van 9 personen.
Eerst naar een theeplantage. Was wel leuk om dat allemaal te zien. Ook de rit ernaar toe was op zich al een ervaring. De gids was een echte bumperklever en het verbaasde me dat het goed bleef gaan. Daarnaast was het weggetje naar de plantage ook nog eens dusdanig smal dat met om de zoveel meter een inham had gemaakt waar de auto's net langs mekaar konden. Dat gaf best wel leuke situaties. Als je dan ook nog mensen hebt die denken dat zo'n inham een mooie parkeerplaats is.......
Helaas was de fabriek waar de thee werd gemaakt deze maand dicht. Dus moest alles via een filmpie getoond worden.
Hierna naar een stuk mos-bos. Dit vond ik helemaal speciaal om de zien. Eerst kregen we al uitleg over een aantal planten en wat je ermee kon doen, daarna door het bos. Echt schitterend hoe dat mos overal overheen was gegroeid.
Toen we het bos uitkwamen moesten we een stukje lopen naar de top waar een uitkijktoren stond. Ik had nog net mazzel. Toen ik er aan kwam was er nog uitzicht naar 1 kant. De anderen die amper een minuut later kwamen zagen alleen maar mist.
We kregen nog een versnapering en hierbij even met een amerikaase gesproken die ook in Australie en Nieuw Zeeland was geweest. Die had ook weer wat leuke tips voor me.
Na deze ervaring gingen we weer naar een Orang Asli dorp. Toen ik aankwam vond ik het al een stuk minder dan die in Taman Negara. Hier gewone huizen gedeeltelijk van steen. Het bleek ook dat deze mensen nog wel hun gewoonten en gebruiken hadden, maar steeds meer opgingen in de cultuur van de mensen die daar wonden.
We zouden nog wat demonstraties krijgen, maar die vielen in het water omdat het met bakken uit de hemel kwam vallen.
Terug in het plaatsje ben ik weer wanhopig lang een paar tour-organisaties gegaan. Ik wil namelijk een jungle trekking doen en ook nog een tour waarbij je door het grootste grottenstelsel van Maleisie gaat. Maar overal hetzelfde antwoord. Je moet met meerdere personen zijn. Met 1 persoon wordt het niet georganiseerd.
Toen maar besloten te gaan lunchen en op weg daarheen hoor ik ineens mijn naam roepen. Bleken Maggie en Kim van de ierland groep te zijn.
Hoe het ermee ging ? Ik legde uit dat ik baalde dat men niets wil organiseren voor 1 persoon. Bleek dat men het er in de groep over had gehad om precies die dingen te gaan doen die ik dus ook had gepland. Alleen waren de meesten weg met een trip en zouden pas eind van de middag terugkomen. Eerder konden we dus niet overleggen.
Ik zei dus dat ik dan maar zou wachten met verder zoeken en zou eind van de middag wel naar hun hostel komen.
Zo zie je maar, de oplossing komt altijd uit een andere hoek dan je verwacht.
En daarover gesproken, toen ik aan het lunchen was kwam er een vrouw met kind bijzitten aan tafel. Eerst alleen maar engels gesproken, toen ze ineens vroeg of ik uit nederland kwam. Zelf was ze getrouwd met iemand uit Maleisie en woonde al zo'n twintig jaar in dit land.
Ook tegen haar maakte ik de opmerking over jungle trekking en toen kwam zij ineens met het advies om haar buurman rechtstreeks te bellen. Die is namelijk gids en doordat ik rechtstreeks via hem zou kunnen gaan, vangen die organisaties tenminste niks. Dus weer een optie erbij.
Eind van de middag dus naar het ierse hostel, bleek de rest nog steeds niet terug. Idem 1.5 uur later. Maar omdat de organisatie om 20.30 dicht zou zijn hebben we besloten om alvast te boeken. Mochten er meer personen bijkomen, dan moet dat later worden doorgegeven. Dus morgen is ook al volgeboekt. Nu nog even een trekking en anders ga ik zelf wel een stuk lopen dan wel naar de volgende stop.
In de avond kwam ik nog een nederlands stel tegen dat ik ook bij Taman Negara had gesproken. En daar nog even ervaringen mee uitgewisseld.
Dat was het voorlopig weer even. Tot de volgende keer.