Zwarte dag

Deze keer een hele korte bijdrage omdat ik momenteel niet in de stemming ben om een uitgebreid verslag te schrijven.
De reden is namelijk dat Henri heeft besloten naar Nederland terug te keren.
Voordat hij op reis ging was zijn vader al opgenomen in een verzorgingstehuis. Helaas is de situatie sindsdien verslechterd en is hij een tijdje geleden opgenomen in het ziekenhuis. Omdat het daar ook up en down ging heeft Henri maandag de 24e besloten om terug te keren naar Nederland. Hij was sowieso niet meer in de stemming om verder te reizen, maar toen hij die maandagochtend werd gebeld dat het weer minder ging, gaf dat voor hem de doorslag. Een hele begrijpelijke beslissing.
Helaas was hij niet op tijd terug. Zijn vader is die maandagmiddag helaas overleden.
Zelf had ik nog gedacht dat het wel goed zou komen, maar gisteravond (woensdag) kreeg ik de mail waarin dat verschrikkelijk slechte nieuws stond.
Ik reis daarom momenteel met hele gemengde gevoelens verder.
Langs deze weg wil ik dan ook nogmaals Henri en de familie heel veel sterkte wensen met dit verlies.

Prettige feestdagen !!!

Een kleine post met alleen een link naar een blog waar we een aantal typische kerst- en hopelijk straks nieuwjaars-foto's hebben gezet.

DE LINK

Noordereiland

Alweer een week verder en op dit moment zonder de SNP groep. Vandaar dat er nu ook weer genoeg tijd is om de blog bij te werken en een zooi foto's te plaatsen.
Op het noordereiland zijn we een halve dag in Wellington geweest en hebben nog even het Te Papa museum bezocht naast het vergelijken van een aantal pubs.
We hadden maar een halve dag en in de avond zijn we met de hele groep gaan eten in Wellington. De volgende dag was weer een reisdag naar Tongariro NP en die dag hebben we een kleine wandeling gedaan bij de Otaki Forks met een paar leuke bruggetjes.

Bij aankomst weer gekozen voor cabins i.p.v. tenten hoewel het er niet slecht uit zag. Deze keer kozen ook Bert en Hein ervoor om in cabins te overnachten.
Op dinsdag stond dan de trekking in het Tongariro NP gepland. Dit was de zogenaamde Tongariro crossing van 17 km met daarbij zo'n 800 meter stijgen en zo'n 1200 meter dalen. De dag begon bewolkt met een beetje miezerregen. Ondanks dit weer was het landschap nog steeds de moeite waard. Naarmate de dag vorderde ging de regen over in mist en loeiharde wind en vervolgens in regen met harde wind.
Vanwege dit weer veranderde het uitzicht ook steeds. Mistflarden werden heel snel weggeblazen en vervolgens kwam er een aardig uitzicht, maar seconden later was er weer mist. Dit weer had tot gevolg dat we door en doornat aankwamen bij de Emerald Lakes. Deze meren zijn ook met slecht weer zeer de moeite van het bekijken waard. Omdat het een punt was waar op de groep gewacht moest worden werd het steeds kouder. Arjan en Fransisca kozen er toen voor om al vast door te lopen. Zelf ging ik verder toen iedereen was gesignaleerd. Een stuk van 2 uur werd in 1.15 uur afgelegd aangezien we op een bepaald moment bij een hut aan zouden komen. Helaas was de kachel stuk en bleek stilzitten ook niet de remedie. Dus toen de tocht maar afgemaakt. Ondanks het weer opnieuw heel mooi om te zien. Zou dit graag nog een keer over willen doen met mooi weer.




In de nacht en ochtend was het alleen maar regen. Dus maar goed dat we in een cabin zaten. We zijn op weg gegaan naar Rotarua en hebben onderweg nog even bij de Huka Falls gestopt. Daarna naar het Orakei Korako Thermal Park waar allerlei mooie kleuren te zien waren.

Vervolgens naar het stadje Rotarua waar deze keer iedereen voor een cabin koos omdat dan de kleren nog wat verder konden drogen.....
De meesten kozen voor een Maori voorstelling in de avond. Henri, Arjan, Bert en ik gingen het plaatsje in en hebben het museum bezocht. Later sloot Justin bij ons aan en hebben we in een pub gegeten voordat we op de camping gingen kaarten tot de anderen terugkwamen.
Op donderdag zijn we in de ochtend nog naar een ander thermal park gegaan, Waiotapu Wonderland. Opnieuw weer hele mooie kleuren en behoorlijk afwijkend van de dag ervoor.



Daarna per bus door naar Auckland waar in de avond met de groep een soort afscheidsetentje werd gedaan. Daar werd als eerste afscheid genomen van Jansje en Wim, die de volgende ochted vroeg naar Australie gingen.
De dagen erna was het een soort van aftellen. Eerst afscheid van Justin, toen waren er nog 11. Toen afscheid van Hein, Sandra, Karen, Henriette en Jolanda. Toen waren er nog 6. Deze 6 hebben in de avond nog lekker gegeten en afscheid genomen van Fransisca. Toen waren er nog 5. De volgende dag afscheid van Bert. Toen waren er nog 4. Deze vier hebben vervolgens hun wegen gesplitst. Henri en ik hebben onze slaapzak en matje gedumpt bij een kledingcontainer en zijn nog even wat gaan driniken voordat er doorgereist werd naar Whangarei. In Whangarei lopend naar de YHA. Die lag behoorlijk wat verder en hoger dan gedacht en dat viel met die zware rugzakken niet echt mee. Bij de YHA hebben we een leuke tour gevonden, maar dat hield in dat we ons schedule iets moesten omgooien. Dat hebben we dan ook maar gedaan en in de avond nog lekker eten en wat drinken in een bar met leuke kerst-bediening (zie de speciale kerst-blog).
Vandaag proberen we een zooi dingen te regelen en Whangarei wat te bekijken voordat we morgen doorgaan naar Paihia. Daarover de volgende keer weer meer.

Het kan elk moment omslaan

Daar is ie weer. Ik zie dat het al weer een week geleden is dat ik wat op internet heb gezet. De tijd gaat echt veel te snel.
Na de BBQ in Queenstown zijn we doorgereden naar de Frans Josef Glacier. Was een hele mooie route door de bergen waarbij een uitvoegstrook wel erg van pas kwam.
Op sommige stukken kan de snelheid voor vrachtwagens en bussen namelijk te hoog worden. Vandaar dat men daarvoor een strook heeft gemaakt waarmee je weer omhoog rijdt om de snelheid te minderen. En een van die stroken kwam erg goed van pas voor onze bus. Enige probleem was toen om daar weer uit te komen aangezien we een trailer hebben waarin alle bagage is opgeslagen. Maar met hulp van de personen op de achterbank is het toch weer allemaal goed gekomen.
De volgende stop was bij Fox Glacier. Deze stond eigenlijk niet op het programma, maar als je er eenmaal bent kun je die moeilijk laten liggen (copyright Eddy).
Hier een kleine wandeling gemaakt naar de gletsjer en weer terug.
Toen was het al wat laat in de middag en zijn we voordat we het eindpunt hadden bereikt nog gaan wandelen om Lake Matheson heen. Opnieuw hele schitterende natuur.

Het eindpunt was een camping bij de Frans Josef gletsjer waar we in cabins overnachtten en Arjan weer de dupe was om het gesnurk aan te horen.
De volgende dag moesten we vroeg op omdat we een gletsjer wandeling wilden doen en deze niet de vorige dag geboekt kon worden. Voor Henri was het blijkbaar te vroeg want toen die het toiletbezoek had afgerond bleek er ineens water onder vandaan te lopen wat zich langzaam verder verspreidde. Blijkbaar teveel druk op de leiding.
Na reserveren van de wandeling bleek die pas om 10.30 uur te zijn waarop er nog even wat slaap werd ingehaald.
Om 10.30 weliswaar bij de organisator, maar daar bleek je een hele tijd te moeten wachten. Vergeleken met eerdere gletsjerwandelingen deden ze wel heel erg moeilijk. Instructie, papier met aandachtspunten, medische controle etc.
Toen konden we eindelijk naar de gletsjer. Eerst een stukkie door het bos en over een pad naar de gletsjer.
De wandeling op de gletsjer was erg mooi, alleen was het jammer dat men daar door ging met interessant doen. Om de drie meter moest er zo'n beetje worden gestopt om zogenaamde trappetjes uit te hakken. Ook op plekken waar het absoluut niet nodig was. Met die ijzers onder de voeten sta je dusdanig stevig dat het allemaal erg overdone was. Zonder al dat oponthoud hadden we een stuk verder omhoog kunnen lopen. Maar ja, niks aan te doen. Desondanks was het wel de moeite waard.


Terug op de camping was ons een andere cabin toegewezen omdat men de lekkage nog niet had opgelost.
De dag erna hadden we in de ochtend genoeg tijd om nog te gaan kayakken met een aantal personen. Helaas was het weer erg regenachtig en daardoor vielen er nog 3 af waardoor we met z'n vieren op weg gingen. Karen en Francisca in de ene boot en Hein en ik in de andere. Was ondanks de regen een hele mooie tocht. Zeker toen we een klein riviertje ingingen.

Op de terugweg had ik aan het einde wel een beetje genoeg van het peddelen. Viel namelijk ook niet mee aangezien Hein met 1 arm niet kon meeroeien. Na dit avontuur zijn we doorgereden naar de Pancake Rocks. Heel erg mooi om te zien.


Helaas waren de daar aanwezige sandflies ontzettend irritant. Op het moment dat je ze namelijk voelt is het al te laat. Ze zijn zelfs nog erger dan muggen en laten ook mooie bulten achter.
Op de camping waar we zouden overnachten hebben 6 van de 14 personen een cabin gekozen i.p.v. een tent. Daar zaten wij ook bij en het bleek later een goede keuze.
Omdat er rond de camping kiwi's waren gehoord zijn we om 5 uur opgestaan om kiwi's te spotten. Zelf ging ik eerst naar buiten en hoorde het typische kiwi geluid. Toen maar besloten om ook Henri en Fransisca wakker te maken. We hebben zo'n 45 minuten rondgelopen maar helaas niks gezien. Daarna nog maar even een uurtje geslapen voordat het ontbijt klaar was. Deze dag heeft het grootste deel van de groep een schitterende wandeling door 2 canyons gemaakt. Alleen Henri en Karen pasten en hebben als alternatief voor een kayak tocht gekozen. Zoals al geschreven was de wandeling echt schitterend.



Voor mij was het hoogtepunt wel dat we de rivier moesten doorwaden. Hierbij reikte het water bij sommigen tot de middel.

Ondanks dit vond ik het een fantastische ervaring en had dit wat mij betreft nog wel een paar keer gemogen. Ik denk niet dat iedereen het daarmee eens was aangezien sommige dingen wat waterschade hadden opgelopen. Op Marga na heeft iedereen wel de oversteek kunnen doen. Marga besloot terug te lopen en heeft toen Henri en Karen nog gespot in de kayaks. Al met al was het een hele mooie dag die werd afgesloten in de plaatselijke kroeg met een aantal personen.
De volgende dag was het kl.... weer. Er was ons al gemeld dat het weer aan deze kant elk moment van de dag om kon slaan en tot nu toe hadden we wel heel veel geluk gehad met het weer. Deze dag dus niet. Alleen maar heen en weer lopen naar de cabin zorgde er al voor dat je doorweekt aankwam. Zeker voor de personen die hun tent nog moesten afbreken was dit niet echt aangenaam. We zijn met de bus op weg gegaan en uiteindelijk werd besloten om vanwege het weer de zeehonden maar niet te bezoeken. Als alternatief was er een kleine wandeling in het Nelson NP dat aan de andere kant van de bergrug lag. En dat hield ook in dat het daar niet zo regende. Voor de rest was het gewoon een hele lange reisdag naar Picton.
In Picton hebben Henri en ik weer voor een cabin gekozen. Dat was namelijk goed bevallen. In de avond hebben we met de groep gegeten in een restaurant en op de terugweg wilden we eigenlijk naar een ierse pub. Maar door een miscommunicatie met Justin werd het de camping. Toen is daar de rumfles maar leeggemaakt......
Vanuit Picton werd de volgende dag vertrokken voor de Queen Charlotte Trail in de Marlborough Sounds. Wij zouden ongeveer driekwart hiervan gaan lopen in drie dagen. Eerst met de boot naar het startpunt waarbij onderweg nog dolfijnen werden gespot. Vandaar was het de eerste dag 14 km lopen. In het begin erg steil, maar voor de rest goed te doen. Bij de overnachtingsstek bleken we in een omgbouwde oude stal te liggen. Heel apart. Hierbij is toen direct een snurkkamer aangewezen waar ik tot mijn verrassing ook lag ;-). In de avond weer een BBQ waarbij het vlees niet echt over hield. Een tweede ronde behoorde niet tot de mogelijkheden terwijl de meesten nog wel trek hadden. Maar er was wel een pooltafel en daarbij is de stand op 3-0 gebracht.
De tweede dag van de trail was slechts een tochtje van 11 km. Dit was dan ook voor de middag al gedaan. Ik vond deze wandeling ook niet echt bijzonder. Veel van hetzelfde. In de middag lekker gerelaxed en wat geklaverjast.
De laatste dag van de trekking was met ruim 20 km de zwaarste dag. Grootste deel met Arjan vooropgelopen met onderweg enkele stops van 1 uur. Eerlijk gezegd vond ik het tegen het einde ook wel voldoende en was het een beetje een teleurstelling dat Justin niet klaar stond bij het einde van de track. Nu moesten we nog een stuk over de weg lopen naar het hotel. Maar daar was dan wel een koud biertje te bestellen.


Bij het tweede rustpunt was het wel grappig om te zien dat een Weka (soepkip) een vinger van Fransisca had uitgekozen als maaltijd terwijl zij lekker onderuit lag.
Na deze wandeling terug over een verschrikkelijke kronkelweg naar Picton waar op speciaal verzoek van Henri ("Ik kan niet eens meer bukken om de tent in te komen") weer voor een cabin werd gekozen. Het weer was overigens prima tijdens deze driedaagse trekking en ik ben weer lekker verbrand op een paar plekken.
In de avond heb ik samen met Hein en Justin het kaartspel 'Rikken' van Arjan geleerd.
Vandaag gaan we met de ferry naar het Noordereiland en daarmee wordt het Zuidereiland afgesloten. Daarover de volgende keer weer wat meer en hopelijk dan wel weer wat foto's.

Eindelijk vakantie !

Tja, waar slaat die titel nu weer op ?
Het betekent dat ik nu aangesloten ben bij de SNP groepsreis en dus een tijdje niets meer zelf hoef te regelen ;-)
En waarom doe je zoiets dan ?
Is gewoon lekker makkelijk. De groepsreis doet de meeste hoogtepunten van Nieuw Zeeland aan en heeft een aantal hele leuke wandelingen. Daarnaast is het ook wel weer leuk om wat andere mensen uit Nederland te ontmoeten en daarmee op te trekken, hoewel je dat vantevoren nooit zeker weet. Maar tot nu toe zijn mijn groepsreizen geen probleem geweest. En op dit moment ziet het daar ook niet naar uit.
Op zondag per taxi naar het hotel waar aan het einde van de middag de SNP groep aan zou komen. De taxi had wat problemen aangezien een hele zooi wegen waren afgezet vanwege een optocht en een of andere wielerkoers, maar uiteindelijk lukte het toch.
Omdat inchecken nog niet kon eerst naar de shoppingmall ontbijten en dvd branden met foto's (de schrik zit er nog steeds in). Daarna een internetcafe bezocht en terug naar het hotel om in te checken en te wachten. Tegen half vijf kwam de SNP groep aan en is er kennis gemaakt. In de avond lekker gegeten bij Dux de Lux in Christchurch.
Maandag met de bus naar de eerste camping in de buurt van de Mount Cook. Was een bekende weg aangezien we die ook al een paar dagen eerder hadden genomen. Zelfde stopplaatsen (Geraldine en Lake Tekapo). Alleen nu werd er na de lunch tijd uitgetrokken om een kleine wandeling te maken. Daarna weer verder met de bus en na onderweg enkele tussenstops te hebben gedaan zijn we aangekomen op de camping naast Lake Pukaki. Hier werd voor het eerst de tent opgezet en dat is altijd even lastig om uit te vinden wat waar hoort. Ook dat is gelukt en toen kwam het slechte nieuws. Er was wel eten ingekocht, maar er was geen bier en wijn !! Daar moest toen nog snel naar worden gezocht en gelukkig bleek dat bij de ingang van de camping nog ruimschoots beschikbaar. Daarmee was dat probleem ook opgelost en kon er gegeten worden en aansluitend de eerste overnachting in de tenten.
Was dus geen goede nachtrust. Waarschijnlijk weer even wennen aan de beperkte ruimte en de slaapzak met matje. Deze dinsdag zijn we eerst een stukje met de bus in de richting van de Mount Cook gereden, waar we een wandeling van zo'n 4,5 uur hebben gedaan. Schitterende uitzichten en hele gevarieerde omgeving. Mooi lopen langs een gletchermeer waar we helaas door een landslide niet verder konden. Terug naar het beginpunt en daar nog een kleine wandeling naar Kea point waar weer een uitzicht op een (ander) gletchermeer was.

Einde van de middag nog even wat kleding uitgeleend aan Hein. Die had namelijk de pech dat zijn koffer nog steeds niet was aangekomen. Heel erg lullig dat het zo lang moest duren. En daarnaast is hij ook nog eens de grootste van de groep waardoor weinig mensen hem met kleding konden helpen.
Na het eten in de avond nog lol gehad over het schema dat Justin in elkaar had geflanst waar voor iedereen de corvee diensten op stonden. Hij bleef wijzigen naar aanleiding van onze opmerkingen en werd steeds wanhopiger. De praktijk lijkt nu dat de mensen die in het schema staan NIET helpen, maar de rest wel ;-).
Uiteindelijk heeft hij maar een regel onder het rooster gezet waar stond beschreven dat het rooster elk moment kan worden aangepast.
De volgende dag dan naar Te Anau. Op papier om 9 uur, maar in de praktijk pas om 10.30 uur omdat men weer moeilijk deed over Hein's bagage. Maar er lijkt schot in te komen. In ieder geval mag hij kleding aanschaffen op kosten van de luchtvaartmaatschappij. Was een lange reisdag met onderweg slechts enkele stops. Pas aan het eind van de middag in Te Anau aangekomen, waar Arjan, Henri en ik in 1 cabin moesten slapen. Was wel erg klein, maar het lukte met wat verschuivingen wel.
Vanuit Te Anau zijn we donderdag naar de Milford sound gegaan. We leken tijd genoeg te hebben, maar de praktijk was anders. Op het nippertje werd de boot gehaald en het was echt de moeite waard. Op papier regent het 300 dagen in dit gebied, maar wij hadden fantastisch weer, dus alle warme kleding die meegenomen was kon in de tas blijven zitten.



Na deze boottocht hebben we nog een kleine wandeling van ongeveer 3 uur gemaakt door een soort mosbos en naar een uitzichtspunt op Lake Marian.


Daarna nog een stop bij het Mirror Lake en toen terug naar Te Anau.
Omdat wij daar die mooie film over de fjorden hadden gezien vroeg ik of we even langs de cinema konden rijden om de tijden te zien waarop de film draaide. Bleek dat deze over 5 minuten weer getoond zou worden. Dus iedereen met spoed uit de bus en naar de cinema. Ik vond de film nu nog mooier dan de eerste keer. Waarschijnlijk was dat omdat er nu een aantal bekende punten in voorkwamen die we net hadden gezien.
Hierna terug naar de camping waar Henri, Wim en ik deze keer voor het eten moesten zorgen. Tot op dit moment hebben alle deelnemers het overleefd.
Op vrijdag door naar Queenstown waar ik nu zit te kloppen. Weer heel mooi weer en over een paar uur hebben we een BBQ. Dat zal voor Nederland wel niet zo zijn.......
Morgen gaan we door naar de Fox Glacier, maar dat komt een andere keer aan de orde.