Nieuw Zeeland Te Anau en Queenstown

Deze keer een verslag vanuit Christchurch waar morgen wordt aangesloten bij de SNP groepsreis. Het vorige verslag was vanuit Invercargill en sinds die tijd hebben we Te Anau en Queenstown aangedaan. Het verslag zal weer dag voor dag worden gedaan hoewel sommige dingen al weer achterhaald zijn.
De late bus naar Te Anau hield in dat daar weinig tijd was om wat te doen. Daar lekker gegeten bij The Ranch en daarna een kleine film gekeken welke door Furhana was aangeraden. Het betreft een film van ruim 30 minuten over het fjordengebied van Nieuw-Zeeland. De naam van deze film is Ata Whenua. En Furhana had gelijk. Schitterende opnames van het fjordengebied gemaakt door iemand die hier met de helikopter overheen vloog. Het schijnt dat mensen van Lord of the Rings de opnames hadden gezien en toen met het idee zijn gekomen om hier een film van te maken. Het resultaat is zeer de moeite waard en een aanrader voor wie Te Anau gaat bezoeken.
Zo..., klaar met de reclame. De volgende dag per bus naar Queenstown. Ik had geboekt bij de Hippo Lodge die volgens de kaar iets buiten het centrum lag. Gelukkig heeft de shuttlebus ons daar afgezet. Want het lag weliswaar iets buiten het centrum, maar het lag ook flink hoger dan het centrum. Schitterend uitzicht over Queenstown, maar wel een flinke steile klim om er te komen. Zonder rugzakken al zwaar genoeg, laat staan met rugzakken. Bij de lodge aangekomen, direct allerlei folders doorgenomen om de drie dagen in Queenstown te vullen. En dat viel absoluut niet mee. Daarmee bedoel ik niet dat het moeilijk was om drie dagen te vullen, maar het aantal activiteiten was dusdanig veel dat ik flink moest gaan strepen in de dingen die ik leuk vond.
De afvallers waren o.a. de skydive, paragliding, bungy, mountainbiking, river surfing, hiking en nog een aantal leuke trips. Ik heb uiteindelijk voor de eerste dag gekozen voor iets wat ik ontzettend leuk vind om te doen namelijk raften. Aangezien het mogelijk was om daar per helikopter heen te gaan heb ik die optie ook gekozen.
Daarnaast heb ik voor de andere twee dagen een paar dingen gekozen die nog nieuw zijn voor mij. De tweede dag een Jetboat trip met ook bezoek aan goudmijn museum en een 4WD rit door het mooie ruige landschap waar de goud werd gedolven.
En de derde dag canyoning.
In de avond is na het scherpe indiaas eten de pool stand op 8-3 gebracht.
De eerste trip was dus die helipkoptertrip en raften op de Shotover rivier. In de folder van Queenstown Rafting stond dat je geen waardevolle spullen mee moest nemen. Ik vond het een wat rare opmerking die bij geen enkele andere organisatie stond. Wel mocht je geld meenemen om de foto's te kopen die zij zouden maken van het raften. Dat lijkt me ook iets waardevols, maar blijkbaar is dat geen probleem....
Het zij zo. Ik had voor de zekerheid wel alle pasjes in de lodge achtergelaten.
We werden eerst naar een accommodatie gebracht waar iedereen een wetsuit aan kon trekken. De kleren kon iedereen in een eigen open kast leggen. Voor de waardevolle spullen had men een locker buiten de kleedkamer. Toen ik de kleedkamer uitkwam was ik erg verbaasd om te zien dat men 1 locker voor de mannenkleedkamer had waar iedereen zijn waardevolle spullen in kon doen. Aangezien de totale groep bijna 100 personen was kreeg ik geen goed gevoel daarbij. Maar ja, zij organiseren dit al jaren en het zal wel goed zijn.
De camera had ik wel bij me gehouden aangezien ik per helicopter naar het startpunt van de rafting zou gaan. Men had mij geadviseerd de camera mee te geven aan een buschauffeur en die zou de camera dan terug brengen naar het kleedlokaal.
Was een aardige helikoptervlucht die helaas wat aan de korte kant was. Maar wel mooie uitzichten zo vanuit de lucht.


Camera dus afgegeven aan de buschauffeur en daarna het raft gedeelte op de Shotover rivier. Er zaten een paar lastige stukken tussen, maar ik vond het goed te doen. Eigenlijk had ik gedacht dat het zwaarder zou zijn. Aan het einde van de tocht gingen we nog door een tunnel wat wel een leuk effect had. Onze raft was daar weliswaar als eerste, maar de gids in onze raft moest zorgen voor de veiligheid van de andere rafts en dus moesten we wachten tot iedereen voorbij was. daardoor kwamen we als laatste raft aan bij de kleedlokalen. Dat had als voordeel dat er niet veel meer in de locker lag en ik mijn portemonnee snel te pakken had. Alleen..... geen camera. De chauffeur was ook nergens te zien, dus eerst omkleden en toen nog maar eens kijken. Nog steeds geen camera. Gelukkig stond de chauffeur er ook en die bleek hem in de locker van de vrouwenkleedkamer te hebben gelegd. Alleen...... ook daar lag de camera niet meer. Ze probeerden me gerust te stellen, maar dat lukte niet echt. "Misschien heeft iemand dezelfde camera en per ongeluk de verkeerde gepakt"..... Dus zeg ik, "Dan had die andere camera hier wel gelegen en dat is ook niet zo".
Daarna zeiden ze dat de beveiligingscamera alles opneemt en dus hoefden ze die alleen maar af te spelen om te zien wie de camera had gepakt.
Ik ging dus even naar buiten, maar had geen zin in het eten en drinken wat alle deelnemers op dat moment konden nemen. Op een bepaald moment kwam de chauffeur en sprak alle mensen toe of iemand een verkeerde camera had gepakt. Maar ook dat had geen resultaat. Toen ving ik op dat men wou dat de bussen weggingen. "Lijkt mij niet", zei ik toen. "Eerst de camera terug".
Toen werd toegezegd dat de bussen niet zouden vertrekken voordat de camera gevonden was. Amper een paar minuten later zag ik de eerste bussen vertrekken. "Die zijn allemaal gecontroleerd", volgens een van die personen. Dat leek mij onmogelijk.
Ik vroeg toen of men die opnames al had bekeken. Bleek dat dat niet mogelijk was totdat ik aangifte had gedaan bij de politie in Queenstown.
Ik heb me zelden zo machteloos gevoeld. Alle deelnemers waren op een bepaald moment nog aanwezig en alles lag vast op de camera en dan mag die niet bekeken worden.
"Wat een fake-beveiliging". Voor mij betekende dat dus gewoon 2 maanden aan foto's foetsie van die camera. Voor die organisatie was het blijkbaar maar een camera en de business moet gewoon doordraaien.
Ik moest dus eerst naar de politie en werd door iemand van Queenstown Rafting daarheen gebracht. Die begon toen ook nog eens over dat zinnetje "Do not bring valuables". Zo kom je er wel heel makkelijk vanaf. Ik zei dat iedereen al een kast heeft waar men de kleren in kan doen en met een deur en slot ervoor is het hele probleem opgelost aangezien de kleedkamer ook nog eens op slot gaat tot iedereen terug is. Maar dat kost blijkbaar teveel....
Jullie kunnen je voorstellen dat ik er flink de pest in had die dag. Na de aangifte ben ik in de middag nog met Henne Queenstown Hill opgelopen. Een flinke zware klim, maar wel met een schitterend uitzicht.


In de avond mexicaans eten en daarna naar een internet cafe om de foto's van mijn andere camera alvast te backuppen. Je weet maar nooit.
Ik heb deze nacht heel slecht geslapen en moest steeds denken aan die onzin van de opnames. Iedereen is nog aanwezig en je mag niet kijken wie de camera heeft gepakt.......zucht.
Toen ik uiteindelijk wakker werd lag er een briefje van de receptie. Of er even contact kon worden opgenomen. Men had namelijk gebeld dat de camera terug was !!!!
Dus direct de camera opgehaald en gevraagd hoe het nu zat. Dat kon ze niet vertellen aangezien ze net twee dagen vrij was geweest. Daarna naar het politieburo om te melden dat het was opgelost, maar dat had die organisatie ook al gedaan.
In de middag dan de Skippers Canyon tour. Eerst per 4WD door het ruige berglandschap, daarna ruim een half uur op de jetboat.


Een schitterende ervaring. Snelheden tot 90km/u over het water met een flink aantal 360 graden spins. Daarna nog een bezoek aan het goudmijn museum. Erg interessant allemaal en we mochten ook nog eens zelf 'goud zoeken'. Er schijnt nog steeds wat goud in de grond te zitten en elke toerist mag een pan met zooi scheppen en deze minimaliseren tot er eventueel goud overblijft. Ik had een miniem klein stukje wat amper met het blote oog te zien was. Maar het gaat om het idee.

Hierna weer met de 4WD terug naar Queenstown. In de avond weer gepoold en de stand op 2-0 gebracht. We hebben namelijk besloten de regels iets te wijzigen. De eerste 10 potjes leverde een eindstand van 7-3 op. Nu beginnen we aan de tweede tien potjes.....
De volgende dag werd ik al om 5 uur wakker omdat mijn bed hevig schudde. Zelf dacht ik dat er iemand met een slaapdronken kop tegen het bed was aangelopen, maar het bleek dus een aardbeving te zijn. Deze komen hier zee regelmatig voor en ongeveer 60 keer per jaar zijn ze voelbaar. Het puntje 'aardbeving' kan dus ook afgevinkt worden. Ik heb net nog even op internet gekeken en het bleek een aardbeving van 5.9 te zijn, zie http://www.geonet.org.nz/earthquake/quakes/recent_quakes.html
Om ongeveer 9.00 uur opgepikt voor de canyoning tocht. Groep van 4 personen, engels stel en een andere nederlander uit rotterdam. Was voor mij de eerste keer en zeker voor herhaling vatbaar. Diverse activiteiten gedaan: hangend onder een kabel naar de overkant van de canyon, abseilen, klimmen over rotsen door snelstromend water, van diverse hoogtes (tot 7 meter) het water in springen, via een waterval van 7 meter naar beneden laten vallem. Ook een keer met de kabel tot halverwege de canyon en dan via abseilen naar beneden. Hartstikke leuk allemaal, hoewel het water met ongeveer 6 graden wat aan de koude kant was. De middag is gevuld met wat huishoudelijke dingen zoals het wassen van de kleren.
In de avond nog even snel de mail bekeken om te kijken waar de bus zou vertrekken. Toen zag ik tevens een mail van de rafting-organisatie waar men vertelde dat de camera terug was. Het blijkt dat iemand heeft gedacht dat het de camera van een vriend(in) was en die heeft hem meegenomen. Terug in Queenstown kwam de persoon erachter dat het niet zo was en heeft de camera toen naar de winkel gebracht.
Zo, dan is dat nu tenminste ook duidelijk. Daarmee is het hoofdstuk Queenstown voorbij en na een bustocht van 8 uur zit ik nu in Christchurch waarmee mijn vakantie van 4 maanden al halverwege is. Morgenmiddag komt de SNP groep aan in Christchurch en dan reizen we ongeveer 20 dagen met deze groep mee. Daarover de volgende keer meer.

Nieuw-Zeeland Stewart Island

Weer een kleine update vanuit Invercargill. Niet dat ik daar nog steeds zit, maar ik zit er weer na een uitstapje naar Stewart Island. En aangezien de bus pas in de middag gaat moet de tijd weer wat gevuld worden, dus is een internet cafe een mooie invulling.
De vorige keer in Invercargill een bezoek gebracht aan het VVV. Daar zijn twee tours geboekt voor het Stewart Island. Voor de rest de tijd nog gevuld met het aanschaffen van een slaapzak en matje aangezien deze nodig zijn voor de SNP reis die begin december begint. Mijn eerste plan was om een slaapzak te huren, maar gezien de prijs was het veel voordeliger om een oud model slaapzak aan te schaffen. Deze moet ik dan maar een tijdje meeslepen en wanneer de SNP-trip is afgelopen zal ik deze wel ergens dumpen bij een tweedehands zakie of een vestiging van het Salvation Army.
Eind van de vrijdagmiddag met een shuttle bus naar de ferry, vervolgens een 1 uur durende oversteek naar het Stewart Island. De zee was erg ruw en dat zorgde voor de nodige bumps. Onderweg verder nog wat met een stel uit Melbourne gesproken.
Op het eiland opgepikt door Donn en met de auta naar het YHA gebracht. Bij het YHA had ik weer een kleine kamer verwacht met gemeenschappelijke badkamer, maar dat bleek heel erg mee te vallen. De YHA heeft op het eiland een woning ter beschikking welke men in twee appartementen heeft onderverdeeld. Heel erg ruim met redelijke kamer en keuken. Kan ik zeker aanbevelen als iemand deze kant op komt.
Verder nog inkopen gedaan in de supermarkt, eten in hotel en naar de bijbehorende bar waar het erg gezellig was. Nog even met een local gesproken die aangaf dat hij voelde aankomen dat hij teveel dronk en dus maar eens naar huis moest gaan. Een aantal uren later liep hij nog rond. Kon blijkbaar geen afstand nemen van de wijn.
Er was tevens live muziek en dat zorgde al met al voor een gezellige avond.
Zo'n kleine gemeenschap als op Stewart Island is wel grappig. Er wonen slechts 450 mensen en volgens de local waren er maar drie die geen alcohol dronken. Bij de supermarkt hangt een krijtbord waarop men de jarige(n) vermeldt.
Helaas is het weer vaak onvoorspelbaar. En wij hadden wat dat betreft niet veel mazzel. Het hele weekend heeft het gestormd, waarbij het zo nu en dan ook behoorlijk regende. Op zaterdag zijn we pas tegen de middag naar buiten gegaan omdat toen de zon er zo nu en dan doorheen kwam. Mountainbikes gehuurd en met de storm in de rug een stukje gereden, de fiets achtergelaten en een paar tracks gelopen. Erg mooie uitzichten en meer en meer zon. Helaas ging de wind niet liggen. In de avond de eerste geboekte tour, de twilight tour. Een wandeling op een aantal tracks rond het dorpje met als gids Mandy. Er was ook een duitse bij aanwezig die net van de ferry kwam en dacht dat ze een kiwi watching tour had geboekt. Dat bleek dus niet zo te zijn. De wandeling was erg leuk en er werden heel wat wetenswaardigheden verteld. Zeker de moeite waard. Als je zelf een track loopt zul je die informatie nooit kunnen achterhalen.
Een leuk verhaal was dat het lastig werd wanneer iemand overlijdt. Er is namelijk geen dokter op het eiland. Dus als iemand overlijdt is die niet officieel overleden. Het lichaam gaat dan eerst (als soort passagier) met de ferry naar het vasteland. Daar wordt officieel vastgelegd dat de persoon is overleden, maar dan kan het lichaam niet meer met de ferry terug aangezien men geen overledenen vervoerd. Men is dan afhankelijk van een schippersboot om het lichaam weer naar het eiland te krijgen. Tja....
Na de wandeling nog een paar kleine pinguins gezien, even naar de bar en naar nederland gebeld aangezien mijn nichtje Afra jarig was. Duurde nogal een tijdje voordat ik verbinding had, volgens mij zo'n 8 pogingen.
De zondag was dan de tweede tour gepland. De oorspronkelijk tour zou bestaan uit een bezoek aan het Ulva eiland en vervolgens het beklimmen van een berg met mooi uitzicht over het eiland. Op zaterdag was er al gebeld en werd doorgegeven dat die beklimming niet door zou gaan vanwege het slechte weer. Deze zou vervangen worden door een wandeling op het eiland.
In de morgen kwam Furhana van Ruggedy Range ons oppikken en ze meldde toen direct al dat we eerst de wandeling zouden doen aangezien er op dat moment geen watertaxi's naar Ulva gingen. Het was weer een schitterende wandeling met veel informatie. Tegen de middag heeft ze weer gebeld en ook toen bleek de taxi niet te gaan. Dus kregen we nog een mooie wandeling voorgeschoteld. Achteraf was alles zeker de moeite waard. Mocht ik ooit terugkomen op het eiland, dan blijf ik zeker wat langer. Er valt nog heel veel te zien en de natuur wijkt ontzettend af van wat ik eerder heb gezien.






Furhana nam ons ook nog mee naar een paar locals die echt een fantastisch uitzicht hadden vanuit hun woning. Om jaloers op te worden.

Verder heeft ze nog een aantal leuke tips gegeven voor wanneer we op het noordereiland rondtrekken.
Vandaag dus weer met de ferry terug naar Bluff en met de shuttlebus naar Invercargill. En gelukkig was de wind deze keer flink afgezwakt. Anders hadden we waarschijnlijk met het vliegtuig moeten gaan. Dat was namelijk op de zondag ook al het geval. Vanwege die storm ging de ferry niet en moesten de mensen die per ferry zouden gaan allemaal met het vliegtuig naar het vasteland gebracht worden.
Dat was het weer even. Vanaf hier bestaat de route uit 1 overnachting in Te Anau, 4 overnachtingen in Queenstown en dan terug naar Christchurch waar bij de SNP groep wordt aangesloten.

Nieuw-Zeeland Christchurch en Dunedin

De dagen vliegen echt voorbij en daarom zal ik weer even mijn blog bijwerken, hoewel er niet echt veel is gebeurd in de tussentijd.
De laatste keer had ik het over het zwemmen met de dolfijnen in Kaikoura. Nu zit ik al een flink eind verderop in Invercargill.
Dat betekent ook dat er al weer de nodige tijd verloren is gegaan met reizen.
De dag na de dolfijnen bestond uit een busreis naar Christchurch en het verkennen van deze stad. Het kostte wat tijd om een hostel te vinden, maar ook dat is uiteindelijk gelukt.
Voor de rest valt er niet veel te melden van deze dag.
De volgende dag was er ook nog wat tijd over voordat de bus naar Dunedin vertrok en die tijd is voor een groot deel besteed aan het boeken van overnachtingen in Invercargill, Stewart Island en het vervoer hiernaar toe.
De reis naar Dunedin duurde ongeveer 6 uur en onderweg kregen we eerst een nederlands landschap voorgeschoteld wat aan het einde wat heuvelachtiger werd.
In de avond naar het hostel wat direct boven een poolbiljartzaal lag. Hele kleine 3-persoonskamer die zelfs voor 2 personen nog aan de kleine kant was.
Locatie boven een poolbiljartzaal vergoedde wel veel.
De eerste dag in Dunedin een flink stuk gelopen naar Baldwin Street. Volgens het Guiness Book of records, de steilste weg ter wereld. Gemiddelde stijging was 29,3% en het steilste stuk 35%.
Onderaan eerst wat foto's gemaakt, maar als je er bent wil je ook weten hoe het voelt en dus naar boven gelopen. En ik moet zeggen dat je kon merken dat het niet meer helemaal vlak was.


Naar beneden ging heel wat sneller en via de Botanical Garden naar de stad gelopen. Langs de haven en tenslotte maar een internetcafe ingedoken.
Het was mijn bedoeling om de blog bij te werken, maar helaas ben ik de hele tijd bezig geweest met het regelen van vervoer en onderkomen voor de komende tijd.
De Flexipass was namelijk niet zo flexi aangezien ik geen bustrip kon boeken van Invercargill naar Queenstown. Deze werd door een derde partij uitgevoerd, maar ook die bleek niet zonder problemen geboekt te kunnen worden.
Uiteindelijk dus maar de trip opgesplitst in 2 delen. Eerst naar Te Anau en dan de volgende dag naar Queenstown. En dat hield in dat er ook weer onderkomen gezocht moest worden in Te Anau.
En aangezien dat een populaire plek is, was dat ook niet zo snel gedaan.
Het is allemaal toch gelukt, maar kostte wel erg veel tijd. In de avond natuurlijk weer poolen (tussenstand 6-3).
Op woensdag hadden we een warme dag in Dunedin. Deze dag eerst in Dunedin besteed voordat in de middag een 'Wildlife tour' werd gedaan. Deze tour ging over het Otago schiereiland en hier veel verschillende vogels, pinguins, zeeleeuwen en zeehonden gezien.




En o ja, daar waren ook nog schapen, een zeer 'zeldzaam' dier hier in Nieuw-Zeeland ;-).

Ook nog een paar leuke stukjes gelopen en pas laat terug in Dunedin.
De laatste gedeeltelijke dag in Dunedin heb ik gevuld met het lopen van een kleine track naar Tunnel Beach. Het was erg fris en er stond een flinke wind. Ik had een goed jack bij me, maar Henne niet. Die is dus niet meegegaan.
Was een leuke wandeling; eerst de steile cliff naar beneden waar ooit iemand een tunnel had gehouwen om naar het strand te kunnen. Ik moet zeggen dat het een klein, maar leuk strand was. Door drie hoge wanden omgeven en bij mooi weer dus zeker de moeite van het bezoeken waard.


Terug omhoog was heel wat pittiger. Erg steil, maar het was maar een kort stukje van een kwartier.
Eind van de middag dan de bus van Dunedin naar Invercargill waar 1 overnachting is gepland voordat er doorgereisd wordt naar het Stewart Island.
Daarover de volgende keer meer.

Nieuw Zeeland Wellington en Kaikoura

Daar is ie weer, deze keer vanuit het inmiddels opwarmende Kaikoura. Gezien de temperatuur en koude wind heb ik zojuist een windblocker/regenjas gekocht en nu lijkt het al effect te hebben. De zon komt door en de vooruitzichten voor de komende dagen zijn ook van het kaliber 'korte broekenweer'.
Zoals de vorige keer gemeld begon Nieuw-Zeeland in Wellington. In Wellington een bezoek gebracht aan het Te Papa museum, wat zelfs voor een niet-fanatiek-museumfiguur als mij zelfs zeer de moeite waard was. Bijna een hele middag daar rondgeneusd en eigenlijk nog niet uitgekeken. Veel info over het ontstaan van Nieuw-Zeeland, aardbevingen, flora en fauna, natuur etc.
Gelukkig heb ik met de groepsreis van SNP nog een halve dag om de tour af te maken.
Na het museum nog even bij een ierse pub langsgeweest, genaamd Molly Malone's (bedankt voor de tip, Michiel). Hier wordt tenminste nog de juiste muziek gedraaid en het hele gebeuren doet doet ook iers aan.
De dag erna Mount Victoria opgelopen naar de lookout. Heel mooi overzicht over de stad Wellington.

Vervolgens terug door de stad naar de kabelbaan en vandaar omhoog naar de botanische tuin waar ook een lookout was. Deze viel vergeleken met Mt. Victoria erg tegen. Terug maar gelopen via de botanische tuin en een nieuw-zeelandse kapper zijn werk laten doen. Via de kade uiteindelijk naar het hostel gelopen.
In de avond een echte nieuw-zeelandse maaltijd naar binnengewerkt in een restaurant genaamd 'Leuven'. Deze nieuw-zeelandse maaltijd bestond uit kaaskroketten vooraf, worst met stoemp (stamppot), een zak friet en als drankje een Chimay........
Na deze heerlijke maaltijd, die ik gezien de hoeveelheid niet op kreeg nog even gepoold en opnieuw naar Molly Malone's. Dit was zo'n beetje Wellington.

Op vrijdag om 7.15 met de bus naar de ferry, inchecken waarbij men ook de bagage al door kon sturen naar de daaropvolgende trein en vervolgens de overtocht naar het zuidereiland. Deze duurde ongeveer 3 uur.
Bij aankomst op het zuidereiland was de weg naar het station dusdanig goed aangegeven, dat alleen een blinde dit kon missen. De trein arriveerde iets te laat, maar moest ook nog eens schoongemaakt worden voordat we erin konden. Daarvoor had men een groepje bejaarden opgetrommeld die blijkbaar hun activiteitenmiddag hadden. Vond het erg aandoenlijk om dit te zien. Alles ging op z'n gemakkie en daardoor had het wel iets.
Uiteindelijk dan de treinreis naar Kaikoura, een rit van ongeveer 2.5 uur. Een hele mooie treinreis met onderweg zeer afwisselend landschap. In Kaikoura opgepikt door de lodge die ik had geboekt. Bij aankomst in de lodge direct de Dolphin encounter tour geboekt. Was maar goed ook, de tours van 8.30 en 14.00 uur zaten al vol en dus was er alleen nog voldoende plek op de 5.30 tour (zucht...). Dat werd dus een korte avond. Gelukkig die avond nog wel een stel uit Amerika/Engeland gesproken die ook zo vroeg de tour hadden. Zij boden aan om met hun mee te rijden en dat scheelt weer wat tijd.

De dolphin Encounter tour was dus vanmorgen om 5.30 uur. Eerst een wetsuit passen, vervolgens een intro en instructie en daarna met de bus naar de boot.
Vooraf had men nog gewaarschuwd dat we niet automatisch konden verwachten dat we dolfijnen zouden zien en ook niet dat die dolfijnen mee zouden zwemmen. We kwamen nu eenmaal aan op hun terrein en het gedrag was niet te voorspellen. Het kon best wel eens 45 minuten duren voordat we een dolfijn zouden zien. Maar we hadden mazzel. Al na zo'n 25 minuten een hele zooi van die beesten. Boot stil en we werden te water gelaten. Een fantastische ervaring!! Zwemmen tussen echte wilde dolfijnen. En ze leken het nog leuk te vinden ook. Scheerden op enkele centimeters langs me heen en door met ze mee te doen bleven ze vaak ook in de buurt. Alleen werd ik een paar keer wat misselijk na het draaien van zoveel rondjes..... Soms zwommen er wel een stuk of 6 om me heen. Echt een onvergetelijke ervaring. Volgens de mensen waren er wel een stuk of 100 tot 150. Uiteindelijk hebben we zo'n 2x25 minuten kunnen zwemmen met dolfijnen.




Verder hebben we vandaag een buspas aangeschaft voor de komende weken en alvast de busreizen naar Christchurch en Dunedin geboekt.
De buspas is een zogenaamde Flexipass waarmee je reisuren koopt. Elke bustrip is een bepaald aantal reisuren die van je saldo af worden gehaald. Ik dacht aan 45 uren wel genoeg te hebben, maar inmiddels denk ik dat het niet genoeg is. Maar het bijkopen is erg eenvoudig en kan online worden gedaan net als het boeken van de bus.
Dat was het wel zo'n beetje. Volgende verslag misschien vanuit Dunedin.

Nieuw Zeeland aankomst

Ik ga direct maar door met de eerste uren van Nieuw Zeeland. In theorie was er niet veel te vertellen, maar gelukkig gebeurde er nog wat.
In Brisbane hebben we op de dag van vertrek een pakketje naar nederland gestuurd, ontbeten en per bus naar het vliegveld. Een vlucht van ongeveer 1 uur naar Sydney, daar een busje naar het international airport en vervolgens een vlucht van ongeveer 3 uur naar Wellington.
Ik had al eerder een keer gemeld dat een kameraad uit Wezep nu meereist. Nu wil het geval dat dat een ontzettende nicotine-junk is. Normaliter bestaat zijn vertragingstaktiek eruit dat er bij elk gebouw dat we binnengaan een minuutje gewacht moet worden omdat eerst z'n peukie moet worden opgerookt. Maar deze keer had onze nicotinejunk een nieuwe strategie bedacht.
Om 23.45 bij de douane bleek er een snuffelhond te zijn. Dat bleek dus een hasjhond met blijkbaar als bijvak bovengemiddeld nicotinegebruik. En ja hoor, Henne werd van alle kanten door de hond besprongen en moest dus meekomen. Ik was al lang door de douane en ben maar even meegelopen. Hij kreeg allerlei vragen op zich afgevuurd: "Wat voor drugs gebruikt u?", "Welke drugsplekken hebt u recentelijk bezocht?", "Gebruikt u marihuana?", "Wanneer hebt u voor het laatst gebruikt?", "Wat hebt u gedaan in Australie?", "Wat komt u in Nieuw Zeeland doen?". Het leek wel een of andere crimineel die werd ondervraagd. Uiteindelijk kreeg hij een papier onder z'n snufferd gedrukt waarop hij de laatste kans kreeg om eerlijk aan te geven wat hij bij zich had. Zouden ze dan wat vinden in de bagage, dan kon ik waarschijnlijk de komende dagen op bezoek komen in de gevangenis.
Vervolgens werd al zijn bagage grondig doorgesnuffeld, maar natuurlijk werd er niks gevonden. Aan het einde nog even met de douna-man gesproken en die was hoogst verbaasd dat we nog nooit iets hadden gebruikt, zelfs niet geprobeerd. Tja....dat krijg je dan als je nederlander bent, dan denken ze dat iedereen aan de drugs is. Dat is me namelijk wel vaker overkomen. Uiteindelijk met zo'n drie kwartier vertraging aangekomen bij het hostel dat natuurlijk dicht zat. Gelukkig zag ik na zo'n 10 minuten nog iemand lopen en zodoende zijn we toch nog binnen gekomen.
Vandaag dus de eerste volle dag in Wellington. Maar daarover de volgende keer meer.

Aussieland (2)

Weer een aantal dagen en een bestemming verder (Wellington in Nieuw Zeeland). Nu heb ik precies 12 uur verschil met Nederland. Ik zit dus lekker om 12 uur in de middag te kloppen en jullie liggen in je nest of bijna in je nest.
Aangezien het hier winderig en regenachtig is, kan ik mooi even weer een update schrijven van de afgelopen dagen.
Ik had al doorgegeven dat er een tour was geboekt naar Fraser Island. De dag voor die 3-daagse tour was het de bedoeling fietsen te huren bij de botanische tuin in Brisbane. Maar daar was geen fietsverhuur te zien , hoewel dat wel was aangegeven op het kaartje. Daarom maar de botanische tuin bekeken en een terrasje gepakt.
Op de terugweg wat ge-internet en voor de rest tas inpakken voor de trip, irish pub en opnieuw poolen.

De eerste dag van de 3 daagse trip om 5.45 eruit en naar het transit centre waar we opgepikt zouden worden. De groep bleek te bestaan uit 9 personen die allemaal in de 4WD-jeep gepropt moesten worden. Normaliter geen probleem, maar deze keer waren er ook twee breedbeeld vullende gezellige engelse meiden bij. De rest van de groep bestond uit een ouder engels echtpaar, een zweed, een indier en nog een engelse jongen.
Eerst een trip van 3 uur naar de ferry, de oversteek naar Fraser Island en toen lekker met de 4WD over het strand crossen waarbij de 100 km/u gemakkelijk werd gehaald.

Na een tijdje het regenwoud in en toen werd het behoorlijk hobbelig. Die 4WD was echt wel nodig. Gelukkig zat ik in het midden en had daardoor minder last van de 'bumps'. Uitgestapt bij Pine Valley en daar een hele mooie wandeling gemaakt

waarnaar het verder ging naar Lake McKenzie. Een schitterend meer en daar dan ook even gezwommen en gezond. Niet te lang want dat hou ik niet vol.
Wat me op dat moment wat irriteerde is dat ik me niets kon herinneren van deze naam Lake McKenzie terwijl ik de dag ervoor alle genoemde punten uit de folder op de kaart had opgezocht om te zien waar we allemaal heen zoude gaan. Ik zal het wel zijn vergeten. Daarna zouden we naar de tenten gaan, dacht ik. Maar nee hoor, we gingen naar een heel luxe resort bij Kingfisher Bay. Toen snapte ik het echt helemaal niet meer. Heb ik dan de verkeerde trip aangevraagd ??? Gelukkig bleken de engelsman en de indier dezelfde trip te hebben geboekt en ook zij snapten er niks van.
Hoe dan ook, het bleek dat het campingdeel was vervallen en dat we daarvoor in de plaats in het resort sliepen. Wel moesten we ineens ook het eten gaan betalen dat in de geboekte trip erbij in had gezeten. Erg raar allemaal. Blijkbaar hadden ze voor twee trip te weinig mensen en hebben ze die maar samengevoegd in 1 trip zonder dat te melden. Afijn, de kamer in de lodge was prima en tot nu toe was de trip ook wel leuk. Dus maar niet zitten zeuren aangezien het toch niet te veranderen was.
Tegen de avond een trail naar beneden, de zonsondergang op foto vastgelegd, eten en naar de Dingobar om wat te drinken. Was erg gezellig met rest van het groepje.
Daarna in het donker naar de lodge. Ik zag nummer 7 en dus moest nummer twee lodges verderop zijn. De lodge in, sleutel in de deur en de deur open. Bleek het ineens een hele andere kamer te zijn. Sleutel paste gewoon. Dus snel de deur dicht, naar buiten en opzij kijkend naar het lodgenummer. En terwijl ik opzij keek bleek er nog 1 traptrede te zijn....... Resultaat: flinke bloedende schaafwonden op elleboog en knie... mijn gebruikelijk ongelukje gedurende de vakantie.... zucht.

De volgende dag toch nog even gekeken hoe dat nou kon met die nummers. Was heel erg logisch..... de nummers liepen van 7, 9 naar 10..... Het zal wel australische logica zijn. Deze tweede dag eerst weer een half uur door het bos crossen met de 4WD, vervolgens naar Eli Creek en deze creek doorwadend omhoog gelopen aangezien de boardwalk niet klaar was.

Daarna een tijd moeten wachten aangezien het hoog water was en er dus niet over het strand gereden kon worden. Vervolgens Maheno Shipwreck, een oud cruiseschip, de Pinnacles en lunchen. Vlag voor de lunch was de gids nog een keer vol op de rem gaan staan aangezien hij een dingo had gespot.

Na de lunch een bezoekje aan zout water pools en naar de Indians Head. Hele mooie klim en echt schitterend uitzicht op de zee en de zandduinen.

Daarna terug naar de lodge waar we iets na drieen aankwamen. Dit was nog een groot verschil met de oorspronkelijk geboekte tour. Die zat de hele dag vol en had ook in de avond nog onderdelen. Het zij zo. In de avond zelfde programma als de dag ervoor, maar nu zonder valpartij.

De laatste dag van deze trip weer de gebruikelijke cross door het bos. Alleen zat ik nu achterin en had daardoor het meeste last van de hobbels. Even was de concentratie weg en toen werd ik ook direct gelanceerd tegen het dak. Goeie les, daarna goed vasthouden.
Deze dag een kleine wandeling naar Lake Wabby.


Daar een schaduwplekje opgezocht en na zo'n drie kwartier over de zandduinen (Hammerstone Sandblow) naar het strand gelopen waar de auto stond. Vervolgens met de 4WD over het strand weer terug naar de ferry. Daarna het eerste stuk niet over de snelweg maar over het Coolala strand. Om 18.00 uur aangekomen in Brisbane met een ontzettend zere reet van alle hobbels.
In het hostel weer dezelfde kamer en nu was het voor het eerst dat we onze kamergenoot niet slapend aantroffen. Bleek een Japanner (Jashumitsu of zo) te zijn die een maand in Brisbane was om engels te leren.
Hierna eten in de sportsbar en terug om nog te kunnen poolen. Maar helaas was die dicht, dus maar vroeg m'n nest in.
Op maandag om 7 uur opgepikt voor de trip van 1 dag naar het Springbrook NP. Deze keer een kleine groep. Een hele leuke zwitserse (Caroline), die ook in ons hostel zat en een canadees stel (sorry, selectief geheugen, deze namen weet ik niet meer).
Was een regenachtige dag en de theepauze was dan ook onder een afdak waar je nog naar de restanten van de krater van een vulkaan kon kijken. Hierna een kleine wandeling door het regenwoud wat z'n naam eer aandeed aangezien het inderdaad flink begon te regenen. Hierna een wandeling van zo'n 6 km over het Twin Falls Circuit. Deze was echt fantastisch mooi. Je kon de camera continue tevoorschijn halen. Schitterende uitzichten, watervallen en zeer gevarieerde omgeving. Voor mij was de dag hiermee al geslaagd.



Daarna nog een heerlijke lunch en op naar het mooiste uitzichtspunt van de tocht (in theorie). Dat was dus alleen maar mist. Dus maar door naar het volgende onderdeel, een soort vogelfarm waar de vogels uit je hand aten.
En aansluitend een donkere grot in om de gloeiwormen te kunnen zien. Ik heb daar nog 1 foto vn gemaakt en elke keer als ik die zie denk ik dat het een mislukte foto is, maar bij inzoomen zie je inderdaad twee miniscule lichtjes.
De tocht werd afgesloten bij een tentje met heerlijke chocala en een bak koffie.
Om 5 uur terug bij het hostel waar ik Caroline nog even wat heb ingewijd in de mogelijkheden van Kangaroo Island. Zij gaat namelijk voor een deel dezelfde route doen als ik ruim vier jaar geleden hen gedaan. Hopelijk heeft ze net zo'n leuke trip als ik toen had op dat eiland.
In de avond ff eten, drinken en poolen. 4 potjes gespeeld, 4 keer de zwarte bal gepot, maar toch met 3-1 verloren waardoor de overall stand nu 2-2 is geworden. Wordt vervolgd.

Singapore en Aussieland (1)

Een tijdje al niets gemeld, maar vandaag weer eens de tijd genomen om wat op te schrijven. Vandaag is voor mij dan 8 november en locatie Brisbane.
Zaterdag 3 november in Singapore hoofdzakelijk gevuld met shoppingmalls aflopen.
Henne moest nog een horloge en een fototoestel kopen omdat z'n oude net voor de vakantie kapot was gegaan.
Daarnaast deze dag ongeveer 3 uur besteed in een internet cafe. Het hotel voor de wintersport moest hoe dan ook geboekt worden, anders was de kans groot dat van uitstel afstel komt. En zodoende weet Wim ook waar hij aan toe is.
Dat boeken is inderdaad uiteindelijk gelukt. De week wintersport zal deze keer zijn in South Lake Tahoe, van 19 - 26 januari en het hotel wordt (als alles goed is): Het Best Tahoe West Inn hotel in Heavenly. Dus als er meer mensen zin hebben die kant op te komen, dan weet je waar je moet zijn.
Ik schrijf bewust erbij 'als alles goed is', want er waren wat problemen bij het boeken. Mijn boeking gaf geen probleem, maar die van Wim en Henri wel. Op de site stond vermeld dat de naam exact moest overeenkomen met de naam op de creditcard.
Alleen bleek het niet mogelijk om alleen de voorletter in te voeren. Dit moest minimaal drie posities zijn. Voor mij was dat 'H.J', maar voor de anderen maar 1 letter. Dus nu maar hopen dat dat geen problemen geeft.
De avond een tijdje aan de Boat Quay gezeten op een terrasje, na 27 uitnodigingen te hebben afgeslagen op de weg naar het uiteindelijk doel: Harry's Bar.
Bij Harry's Bar hoefde men niemand buiten te zetten om mensen naar binnen te krijgen. Zat al redelijk vol en twee grote tv's waar voetbal op werd getoond had blijkbaar al een grote aantrekkingskracht. Hier heb ik prima gegeten en een klein vergelijkend cocktailonderzoek gedaan. Daarna nog even een paar avondfoto's gemaakt.


De zondag werd gevuld met een bezoek aan het Sentosa eiland. Eerst met de metro naar Harbourfront, vervolgens de monorail naar het eiland.
Daar eerst de Merlion bekeken, een ruim 30 meter hoog beeld van een leeuw. Daarna naar de andere kant van het eiland gelopen om een kaartje te kopen voor de avondvoorstelling. Hierna op een soort cart, waar je met je stuur remde en gasgaf, naar beneden. Kon behoorlijk hard, ware het niet dat men halverwege een figuur had gezet die een stempel moest plaatsen. Blijkbaar een manier om de snelheidsduivels een beetje in toom te houden.
Verder de middag nog met een kabelbaan naar het vasteland en terug. Aansluitend een 4D voorstelling met water, wind en schokkende stoelen.
In de avond de voorstelling Songs of the Sea. Veel licht, laser, zang vuurwerk, water en heel veel kleuren. Erg leuk opgezet en mazzel dat de wind de andere kant op stond. Anders was een regenjas geen overbodige luxe geweest.
In de avond naar Little India en lekker scherp eten. Was overigens abnormaal druk. Dit bleek altijd zo te zijn op zondag omdat dan veel indiers overkwamen uit andere landen. Het was zelfs zo extreem dat 1 rijstrook van de weg zelfs door voetgangers werd gebruikt.

De maandagvlucht naar Brisbane was gepland om 21.00 uur, dus nog bijna een dag om te vullen. In de ochtend eerst een havencruise gedaan.

Op papier een tocht van 2.5 uur met uitstapje naar een eiland. In de praktijk amper 2 uur en geen uitstapje.
Toch genoeg gezien, alleen was het publiek wat aan de oude kant. Gelukkig waren er nog wat uitzonderingen die ook nog eens 'toevallig' in beeld liepen toen ik een foto wou maken van de mooie natuur....

Na de haventocht nog een poging gedaan om Holland Village te bezoeken. Wel veel gelopen, maar blijkbaar eromheen. Dan maar terug naar het hotel, de spullen ophalen en naar het vliegveld. Was nogal een aardige trip. 2 x overstappen en daarna nog met treintje naar terminal.
Vervolgens een probleem bij het inchecken. Dit was namelijk niet mogelijk omdat er geen visum was geregeld voor Australie. Hiervoor was wel betaald, maar door de reisorganisatie was blijkbaar niets geregeld. Dit moest dus nog allemaal ter plekke gedaan worden. Er waren twee opties. Kopen voor bijna de dubbele prijs of een internetplek opzoeken en zelf alles online regelen.
Dus maar het laatste gedaan. En online het visum aangevraagd en betaald via creditcard. Daarna kon er inderdaad wel ingecheckt worden.

Na een vlucht van ongeveer 7 uur (zonder slaap) aangekomen in Brisbane. Erg strenge controle op het vliegveld. Meerdere keren vragen beantwoorden. Uiteindelijk moest ik zelfs twee paar schoenen afstaan die onder de voeten nog wat aarde bevatten. Deze moesten gereinigd worden aangezien men hier ontzettend voorzichtig is met eventuele ongediertes.
Bij de uitgang heb ik de bustransfer geregeld en wat info m.b.t. tours naar Fraser Island meegenomen aangezien dat het doel is voor die week Brisbane.
De bus naar het YHA hostel duurde een uur. Helaas was het nog niet mogelijk in te checken. Dus maar even een stukje Brisbane in. Daar wat gegeten en online een trip naar het Fraser Island geboekt. Toen terug naar het hostel en eindelijk inchecken. Na ruim 24 uur zonder slaap even een paar uurtjes ingehaald.
Aan het eind van de middag Brisbane verder verkennen. Ik moet zeggen dat ik weer ogen tekort kom. Daar had ik in Azie wat minder last van. Daarnaast is het in Brisbane na een hele lange warme, droge periode eindelijk gaan regenen. De mensen zijn er erg blij mee, maar ik wat minder. Zelfs de temperatuur die hier volgens zeggen altijd hoog is, ligt ergens rond de 20 graden.
In de avond een grote sports bar bezocht en op de terugweg een hotel met pooltafels binnengelopen. Ik weet dat mijn collega's blijven oefenen, dus moet ik wel in vorm blijven.....

Op woensdag erg lang geslapen en na ontbijt met de bus naar Lone Pine Koala Sanctuary. Heel erg leuk opgezet park met koala's, kangeroe's, reptielen en vogels.
Eerst wat koala's bekeken, daarna een terrein met kangeroe's opgelopen. Die beesten zijn inmiddels zo aan het publiek gwend dat ze gewoon blijven liggen als je eraan komt.

Hierna was er een roofvogelshow met uilen, zeearend en een arend.
Erg leuk was het om die dieren te zien vliegen. Zeker de arend, die men als laatste had gepland. Aangezien er nog meer vogels in dat park zaten en die juist eieren hadden gelegd, waren die kleinere vogels erg agressief als die arend over kwam vliegen. Met z'n allen wisten ze die arend dan weg te jagen. Erg leuk om dat mee te maken.



Daarna was het voedertijd voor een aantal kleine papagaaien en als laatste heb ik nog een fotoshoot gedaan met een koala op de armen. Het duurde nogal lang voordat het kon aangezien men geen koala kon vinden die met mij op de foto wou. Waarschijnlijk hebben ze er uiteindelijk een platgespoten en die meegenomen voor de fotosessie.
zie foto
Terug in hostel eindelijk weer eens de was gedaan. Tijdens het wachten op de was nog met een aparte vogel gesproken. Bleek een nieuw-zeelander die al 12 jaar weg was uit het land en overal naar toe ging om te werken. Zat momenteel op een vruchten farm.
Inmiddels was het al aardig laat en dus nog snel even eten en poolen.

Terug in Singapore

Zoals de vorige keer gemeld ben ik donderdag 1 november om 12.00 uur per bus weer richting Singapore gegaan. Daarmee was het hoofdstuk Maleisie afgesloten.
Samengevat kan ik zeggen dat het een prima land is om eens een keer naar toe te gaan. De mensen zijn erg vriendelijk en er is genoeg te beleven. Voor ieder is er wel wat te doen. Voor ons nederlanders geldt dan ook nog dat alles er spotgoedkoop is. Dus een lege rugzak meenemen als je erheen gaat en terug met een volle rugzak!!!
Wel heb ik geleerd om wat beter op te letten m.b.t. de drukkere periodes. Achteraf kan ik zeggen dat het slimmer was geweest om tegen de klok in te reizen. Dan was het nog een beetje druk geweest aan de oostkant en ook aan de westkant zou ik dan tegen het seizoen aanzitten. Zodoende had ik minder problemen gehad met het boeken van trips. Maar dat is allemaal achteraf geneuzel. Dan had ik misschien ook bepaalde andere leuke ontmoetingen niet gehad.

Van de busreis terug naar Singapore kan ik nog melden dat ik een klein mazzeltje heb gehad. In Maleisie zijn de eilanden Langkawi en Tioman namelijk tax-free zones. Op Tioman zag ik een aardbeien wodka staan en aangezien het een literfles was heb ik die gekocht. En natuurlijk was ik nieuwsgierig naar de smaak en heb de fles even geopend om te proeven. Daarnaast drink ik alle soorten alcohol in de cola en heb terug in Mersing een eigen mix gemaakt: een paar slokken cola genomen en daarna de fles aangevuld met de wodka.
Bij de douane moest alles gescand worden en werd ik gesommeerd om de tas open te maken aangezien men had gezien dat er een fles in zat. Ik zei dat het wodka was waarop men vroeg of ik er al van geconsumeerd had. Dat was dus het geval en om dat aan te tonen moest ik de fles tevoorschijn halen. Was dus in orde en ik kon verder.
Ik vond het erg vreemd aangezien 1 liter is toegestaan. Dus later de Lonely Planet er maar eens bij gehaald en inderdaad is 1 liter toegestaan...... behalve als men uit Indonesie of Maleisie komt...... Weer wat geleerd.
Dus mensen, mochten jullie alcohol meenemen vanuit een van die landen naar Singapore, drink er dan eerst wat uit. Dat mag dus blijkbaar wel.

Na ongeveer 4 uur aangekomen in Singapore en vervolgens naar het Tai Hoe Hotel.
Later nog even wat gegeten en vroeg terug vanwege een door de vele warm-koud wisselingen opgelopen opkomende verkoudheid.

Vrijdags heb ik weer eens de benenwagen gebruikt om Singapore te verkennen. Het was koud (27 graden) voor singaporese begrippen. Eerst even naar de arabische buurt om te ontbijten. Daar waren alle tafels bezet en moest ik aanschuiven bij een ander. Die jongen bleek voor Singapore Airlines te werken. Was erg verbaasd over de prijs van het round-the-world ticker aangezien hij daarvoor zo'n 4500 euro must neertellen.
Nog een tijdje gesproken tot hij weg moest. Toen ie wegging gaf ie nog even een hand en zei dat alles al was betaald...... Waarschijnlijk heeft het toch geholpen dat ik zei dat ik voor Getronics werk ;-)....
Hierna heb ik de arabische buurt even verkend, nog een andere leuke buurt ontdekt met 'gewoon' eten. Vervolgens naar het War Memorial, Esplanada (een soort Operagebouw zoals in Sydney),

Suntec City Mall, Merlion Park.

En daarna een flink eind langs de Singapore River gelopen (Boat Quay, Clarke Quay, Robertson Quay).
Toen kwam het dorstgevoel naar boven en ben ik op een terrasje aan het water gaan zitten. Daar zat alleen nog een andere man. Die begon toen te vragen of ik ook uit Melbourne kwam. Bleek dus een nederlander te zijn die in 1951 naar Australie is ge-emigreerd. Hij was net in Singapore aangekomen na 2 weken familiebezoek in Tilburg.
Nog een tijdje met hem gesproken en toen terug naar het hotel.
In de avond is toen Henri aangekomen in hetzelfde hotel. Hij zal vanaf Singapore mee op reizen.
Dit was iets wat al vier jaar geleden, bij mijn vorige sabbatical, was afgesproken. Toen had ik al gemeld dat ik een volgende keer in ieder geval naar Nieuw Zeeland wou. Toen Henri en Ronald dat hoorden zeiden ze allebei dat ik dat dan aan hun moest melden. Dan zouden ze graag mee willen reizen. Helaas was het voor Ronald niet mogelijk om te doen, maar Henri had nog genoeg snipperdagen en reist dus een aantal maanden mee (wel betaald verlof, de lucky bastard.......).
In de avond nog even indiaas gegeten (goed voor mijn verkoudheid) en naar een pub.
Dat was het weer even voor deze keer.