Mini Tour de France voor senioren met handicaps

Eindelijk weer eens een bericht van mijn kant. Ik weet dat ik flink achterloop. De fietsvakantie in Frankrijk is alweer achter de rug en momenteel zit ik alweer in Canada.
Maar om de volgorde niet teveel te vernaggelen ga ik eerst maar eens in op het fietsen in Frankrijk.
Hoewel er wel meer interesse was om ook te gaan fietsen in Frankrijk was het uiteindelijke resultaat gelijk aan vorig jaar. Dit hield in dat Jan en ondergetekende de aanvallen zouden openen op de Mont Ventoux (twee keer) en de Col d'Iseran.
Deze keer gingen we met de nieuwe hybride auto met automatische versnelling van Jan. Was voor mij wel even wennen.
De laatste keer dat ik in een automaat zat was tijdens de WK in Florida. Dus toen ik in Duitsland moest afremmen voor een file was een reflex dat ik met mijn linkervoet de koppelimg wou intrappen. En laat die koppeling er nu niet zijn..... Wel was de rem aanwezig waardoor ik bijna een perfecte noodstop maakte. Gelukkig zat er niets direct achter, waardoor het geen grote gevolgen had. Anders was de vakantie wel erg snel afgelopen. Later overkwam me hetzelfgde nog een keer bij een tankstation. Ook nu zonder gevolgen. Hierna was ik tenminste een beetje gewend aan de auto en ging het perfect.
Op de heenweg zijn we nog even door de Vogezen gereden om die te verkennen. Lijkt wel wat op de Ardennen. Daardoor konden we niet zo'n grote afstand afleggen en besloten een hotelletje te pakken in St.Vit.
En wat was het mooie..... Op het moment dat we dit dorpje binnenreden zag ik een pool-cafe. Dus de avond was geheel gevuld met pool-biljart.
De dag later zijn we doorgereden naar Carpentras waar we overnachting hebben gezocht. Eerst deed men bij de VVV voorkomen dat het mogelijk was om een appartement te huren voor een aantal dagen, maar toen puntje bij paaltje kwam bleek dat alleen voor een hele week te kunnen. Dan maar niet. Dus even het plaatsje ingelopen en na een paar hotels eindelijk een simpel hotelletje kunnen vinden.
La mama zat achter de receptie en was heel enthousiast. Later in de week maakten we kennis met le papa en als dat representatief was voor het hotel zou het niet vaak vol zitten. Met heel veel moeite kreeg die er een ' bonjour' uit en als je wat bestelde leek hij wel met heel veel tegenzin de bestelling uit te voeren.
Afijn, je kunt niet alles hebben. Was in ieder geval wel leuk voor de humor.
De vrijdag hebben we het plaatsje wat bekeken en lekker buiten gegeten op een pleintje. Dit moest de basis zijn voor de zaterdag waarop we voor de eerste keer de Mont Ventoux zouden beklimmen. De Mont Ventoux kan van drie kanten worden gedaan.
De makkelijkste kant hebben we maar laten liggen. Op de zaterdag hebben we de tweede moeilijkheid eerst gedaan. Dat hield in dat we eerst naar Malaucenes gingen om vandaar de Mont Ventoux te beklimmen. Dat eerste stuk was ook niet echt vlak, waardoor je al wat ingereden was op het moment dat de beklimming echt begon.
Op moment dat we begonnen kwam net vanuit de tegenovergestelde richten een belgisch stel aanfietsen. Op zich niet zo bijzonder ware het niet dat we met de dame een soort jojo effect hadden. Als wij een drink/eet pauze namen kwam zij weer voorbij en andersom ook. De beklimming varieerde behoorlijk. Het enen moment zwaar, dan weer een makkelijk stukje. Al met al erg gevarieerd. Gelukkig wel het grootste gedeelte door de bomen waardoor je weinig last had van de warmte.
Bovenop genoten van het uitzicht en een lekker donker biertje genomen. Dat was wel verdiend. De afdaling deden we van de moeilijkste kant. Deze zouden we maandag gaan beklimmen. Het laatste stuk terug naar Carpentras was niet echt lekker rijden. Een erg drukke weg. Maar al met al kwamen we toch op zo'n kleine 80 km uit.
In de avond weer lekker gegeten in een soort lounge bar.
De zondag eerst lekker uitgeslapen en vervolgens naar Avignon. Het weer was behoorlijk veranderd. Ontzettend warm en dat resulteerde daarin dat we bijna niet vooruit te branden waren. Daarom ook maar het bezoek afgeblazen en wat uitgerust voor de volgende dag. Die zou nog zwaar genoeg worden.
De maandag was dus de moeilijkste beklimming van de Mont Ventoux. En ook de temepratuur was nog weer wat omhoog geschoten. Daarom hadden we besloten om het rotstuk langs de autoweg maar per auto te doen en direct te beginnen met de beklimming in Bedoin. Direct al klimmen en op een bepaald moment zelf kilometers lang meer dan 10 % stijgen. En dat met een temperatuur van 36 graden. Dus drinken, drinken en nog eens drinken. Ik zag door de warmte erg op tegen de laatste 6 km die zonder begroeiing waren. Maar na een rust in het restaurant onderaan die 6 km, ging het eigenlijk best wel. Soms stond er even wat wind wat heerlijk verkoelend was.
We besloten niet direct door te gaan naar de top, maar ons biertje eerst te pakken vlak onder de top. Daarna de route afmaken en langs de andere kant naar beneden.
Onderaan zag ik dat ik in de afdaling 89,2 km p/u had gehaald. Dat was balen aangezien mijn record op 90 km/u staat. Als ik dat eerder had gezien had ik misschien nog even kunnen versnellen. De volgende keer dan maar.
Na Malaucene moesten we volgens de kaart nog een stukje klimmen naar Bedoin. Maar dat viel verschrikkelijk tegen. Het was sowiso verschrikkelijk warm en er leek geen eind aan te komen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk in Bedoin waar een paar Leffe's werden genuttigd voordat teruggegaan werd naar Carpentras.
Hier weer lekker gegeten en de volgende dag emotioneel afscheid genomen van 'papa'. Ik heb hem nog nooit zoveel horen zeggen. Hij stelde zelfs een vraag.......
Deze dag werd een reisdag naar de Alpen. Maar daarover de volgende keer wat meer.