Canada t/m dag 5

Ik had dus maar drie dagen om mijn trip naar Canada voor te bereiden en ja hoor, dat kon er ook nog wel bij:
vanaf maandag voelde ik de eerste griepverschijnselen opkomen.
Zere botten, spieren en van dinsdag op woensdag met koorts en hoofdpijn geslapen.
Op woensdag moest ik er al om 4 uur uit om op tijd Schiphol te kunnen halen.
Voelde me knap beroerd en heb me met aspirines richting Schiphol bewogen.
Op Schiphol kennis gemaakt met de overige reisgenoten, koffie genomen met een koffiebroodje wat ik met moeite naar binnen kreeg.
Vervolgens met BMI naar Heathrow waar we nog een paar uur moesten wachten.
Was voor mij een mooie gelegenheid om nog wat meer medicijnen in te slaan.
Vervolgens de vlucht naar Vancouver. Ik kreeg bijna geen eten binnen en voelde me steeds beroerder.
Het ene moment rillen van de kou en het andere moment zweten van de warmte.
Maar ik kon me dankzij de medicijnen nog redelijk op de been houden.
Bij aankomst werden we ontvangen door Ard, die ons naar het hotel bracht.
In de avond hebben we een stukje gelopen door Vancouver naar het restaurant.
Zelf voelde ik me te beroerd om te eten en nam alleen een beetje soep.
Ik was blij dat ik eindelijk kon gaan slapen.

Het verslag van de tweede dag had kunnen bestaan uit alle activiteiten en bezienswaardigheden in Vancouver omdat we deze dag vrij mochten besteden.
Helaas......voelde me nog beroerder dan de dag ervoor.
Heb die dag alleen de hotelkamer gezien met een hele klein uitstapje naar een winkeltje naast het hotel om wat drinken en power-bars te kopen.
Dat laatste kostte dusdanig veel moeite dat ik langzaamaan begon te twijfelen of het nog zin had om de vakantie voort te zetten.
Eerst maar de nacht afwachten en kijken hoe ik me daarna zou voelen.

Vrijdag, de derde dag voelde ik me nog steeds flink beroerd. Weer ene moment steenkoud en rillen en even later zweten als een gek.
Opnieuw de twijfel of het zin had om door te gaan. Ontbijt maar weer overgeslagen.
Nog even overlegd met Ard en besloten toch maar door te gaan.
We zouden immers eerst een reisdag krijgen en daarna drie dagen op dezelfde plek verblijven.
Dan kon ik altijd nog onderdelen skippen als het niet mocht gaan.
Met een paar paracetamols in het lijf op weg naar de veerboot naar Vancouver Island.
Onderweg een stop gemaakt bij een klein winkelcentrum en opnieuw pillen ingeslagen waarbij Marjolein beoordeelde welke pillen het beste waren.
Zij heeft daar namelijk met haar beroep mee te maken.
Zoals gezegd was het een reisdag. We hebben nog wel even een hele korte wandeling gemaakt in het Cathedral Grove, een oud oerbos.
Vervolgens kregen we de 'weg' naar Bamfield voor de kiezen. Een zandweg met heeeeel veeel kuilen en hobbels.
Bij aankomst op de camping de tent opgezet (ik had de buitentent zelfs binnenstebuiten) en direct gaan liggen.
Vanwege berengebied moest nog wel al het eten en de toilettas uit de tent.
Maar dat was niet zo'n probleem aangezien eten toch nog niet ging en ik dus de avondmaaltijd oversloeg.

Zaterdag, dag 4 lukte het me zowaar om bij het ontbijt wat muesli en yoghurt naar binnen te krijgen.
We zouden deze dag een deel van de West Coast Trail gaan lopen. In eerste instantie zag ik het nog niet zitten om mee te gaan,
maar omdat het alleen in het begin wat zwaar zou zijn en daarna vrijwel vlak besloot ik toch mee te gaan.
Dat 'vrijwel vlak' viel toch wel tegen en hoewel het in het begin redelijk ging was de pijp na zo'n 4 km helemaal leeg.
Ik besloot toen alleen terug te gaan en heb de middag weer gerust en geslapen in de tent.
In de avond heb ik eindelijk sinds 4 dagen weer een maaltijd naar binnen kunnen werken. Het ging dus vooruit,
maar ik vroeg me wel af of ik de langere wandeltochten wel zou kunnen meedoen.
Maar ik bleef het positief bekijken. Vergeleken met woensdag was het al een flink stuk vooruit gegaan.
En de volgende dag had ik alleen een zee-excursie geboekt en toch maar afgezien van de kayak-tocht.
Dus weer een extra hersteldag.

Zondag, dag 5. In de ochtend moesten we vertrekken naar Bamfield voor de zee-excursie.
Maar helaas wou de bus niet starten. Beetje paniek, maar gelukkig waren er anderen op de camping die startkabels hadden.
Dus met enige vertraging naar Bamfield voor de zee-excursie.
Het was een schitterende dag met veel zon en we hebben regelmatig walvissen gezien.
De eigenaar van de boot was een hele enthousiaste man en had duidelijk lol in zijn werk.
Voordat we terug gingen zijn we ook nog langs een eiland met zeehonden en zeeleeuwen gevaren.
Bij terugkomst ging een deel van de groep kayakken en de rest (waaronder ik) maakte een korte wandeling naar het strand van Bamfield.
Daar heerlijk in de zon op het strand gelegen.
Op het moment dat iedereen weer terug was bood de organisator aan om nog een extra boottocht te maken omdat we nog geen beren hadden gezien.
Hij kon niks garanderen, maar niet geschoten is altijd mis.
En we hadden heel veel geluk. Eerst een beer die het bos invluchtte en vervolgens op de oever een beer die pogingen ondernam om eten te vinden.
We hebben zeker een kwartier alles kunnen bekijken en het was een fantastisch gezicht.
Met een verrekijker leek het of je vlak voor de beer stond. Echt fantastisch.
Later zagen we ook nog een beer met kleintjes lopen. Het was dus zeker een goede keus geweest om een extra tochtje te maken.
Bij terugkomst kreeg Anique het met de organisator voor elkaar om een paar vers gevangen vissen mee te krijgen voor de groep.
En dat zonder te betalen... we zijn en blijven nu eenmaal nederlanders.
Wat mezelf betreft voelde ik me steeds beter worden. Het eten bleef zelfs binnen. Alleen voelde ik me nog wat zwakjes, maar dat is niet zo vreemd.