Canada vervolg

Maandag, dag 6.
Inpakken en wegwezen over dezelfde zandweg met hobbels en kuilen.
Onderweg hebben we een korte stop gemaakt bij een winkelcentrum waar ik een fles Bacardi kocht (een teken dat het weer de goeie kant op ging).
Vervolgens weer de veerboot en daarna richting Whistler.
Onderweg is er nog een stop gemaakt om de Shannon Falls te bekijken.
Aangekomen in Whistler werd de kamerindeling gemaakt voor de komende twee nachten in het hostel.
Mijn kamer bestond naast ondergetekende (snurker) uit een concurrerende snurker, een zwaar ademer en een tandenknarser.
Aan de CD met al deze nachtelijke geluiden wordt nog hard gewerkt.........
In de avond werden de klaverjaskaarten maar eens tevoorschijn gehaald.

Dinsdag, dag 7.
Vandaag stond een wandeling naar het Garibaldi Lake op het programma.
Het bleek een fantastsche wandeling te zijn. Sowieso mooi weer en ook nog eens hele mooie natuur.
De lunch aan het Garibaldi Lake was ook zeker de moeite waard.
Ondanks de afstand van 21 km ging het wandelen best wel redelijk.
Alleen aan het einde wat vermoeidheidsverschijnselen wat regelmatig resulteerde in een bijna-val.
Na afloop van de wandeling smaakte het biertje bij het hostel erg lekker.
Daar kregen we van Anique te horen dat er die dag een beer in de tuin van het hostel had gezeten.
Dat hadden we dus helaas wel gemist.

Woensdag, dag 8
Vertrek uit Whistler en onderweg nog een bezoek aan een waterval.
Vervolgens een reisdag naar Wells Gray Park. Weinig te melden van deze dag.

Donderdag t/m Zaterdag, dag 9-11
Deze dagen werden gevuld met een driedaagse trekking in het Wells Gray Park.
Was een schitterend gebied waar we een aantal fantastische wandelingen hebben gemaakt.
Vooral de stilte omdat we als enigen in het park rondliepen was erg indrukwekkend.
Schitterende routes en uitzichten.
De overnachtingen waren in simpele hutten zonder douches. Wassen ging dus gewoon in een beek of met wat water.
Nadeel voor een deel van de groep was wel dat we min of meer één groot slaapvertrek hadden.
De snurkers hebben zich dan ook laten gelden.
Wel viel deze keer op dat reisleider Ard ook een geduchte concurrent was en heel wat bossen heeft omgezaagd.

Zondag, dag 12
Deze dag eerst een paar watervallen bekeken en naar een stukje snelstromend water geweest waar je de zalmen tegen de stroom in zag springen.
Helaas lukte het me niet om zo'n moment vast te leggen. Wel heb ik diverse foto's van het water nadat de zalm te zien was........tja wat moet je daar nu mee????
Bij een ander punt nog wel wat zalmen op de foto vast kunnen leggen, maar dat was gewoon stil water waar de zalm te zien was.
Ja..... je moet toch wat.......
Voor de rest bestond de dag voornamelijk uit reizen naar Jasper. Vlak voor aankomst op de camping zagen we nog elanden lopen.
Wel valt nog op te merken dat je kon merken dat je wat hoger zat. De nachten in de tent waren een stuk kouder en ik baalde dat ik niet mijn andere slaapzak had meegenomen.
Met 4 lagen kleding over elkaar heen was het nog een beetje vol te houden

Maandag, dag 13
We hebben een niet al te lange, maar bij vlagen toch wel zware wandeling gedaan in het Jasper National Park, de Sulphur Ridge.
Wanneer je boven kwam kreeg je de volle laag van de (koude) wind. Dus de windstopper kwam heel erg van pas.
De uitzichten waren weer schitterend, daar kon niks van gezegd worden.
Na de afdaling hebben we een tijd in de Hot Springs gezeten. Waren vier baden, met zo uit mijn hoofd de volgende water temperaturen:
19 graden, 21 graden, 39 graden en 41 graden.
Dus soms even afkoelen om vervolgens weer het warme bad in te gaan.
Na de opwarming hebben we nog een bezoek aan de Maligne Canyon gebracht.
Ongelooflijk mooi en door het grote aantal foto-momenten liep dit bezoek wel wat uit.
Maar voor de foto-freaks is dze canyon echt aan te raden.

Dinsdag, dag 14
Op papier zouden we vandaag in de achtend een wandeling maken en was de middag bedoeld om zelf iets te ondernemen.
Omdat de animo om zelf iets te ondernemen zeer laag was zijn we wat later vertrokken voor de wandeling.
Het betrof de Mt. Edith Cavell. Weer schitterende uitzichten op gletsjers en een gletjermeertje.
Ook hebben we onderweg diverse pica's gezien en ook nog eens diverse bergmarmotten.
Een paar waren zelfs voor onze ogen aan het vechten. Echt een schitterend gezicht.
Ook was het heel mooi om te zien hoe de pica's hun wintervoorraad aanlegden.
Springend over de stenen naar proviand en dan weer terug naar hun hol. Ook dat gebeurde op een paar meter afstand.
Na deze wandeling zijn we nog een paar uur in Jasper geweest. Hier deed ik de beste inkoop van de vakantie, namelijk extra fleece-onderkleding.
Deze zouden me die laatste dagen nog heel erg goed van pas komen.
Tevens heb ik deze middag ruim een uur ge-internet, zodat ik weer van alles op de hoogte was.

Woensdag, dag 15
Dit was weer een verplaats-dag en wel naar Lake Louise.
Onderweg diverse mooie stops gemaakt waarvan voor mij het Peyto Lake wel één van de hoogtepunten was.
Ook zagen we onderweg nog berggeiten zitten hoog op een paar rotsen.

Donderdag, dag 16
Vandaag weer een flinke wandeling op het programma.
Eerst een korte stop bij de Takkakaw watervallen en vervolgens hebben we de iceline trail gelopen.
Het begon met regen, maar naarmate je hoger kwam ging deze over in sneeuw.
weer een hele mooie wandeling waarbij mijn fleece onderkleding heel erg goed van pas kwam.
Halverwege hebben we gestopt buiten bij een hut om even op de rest te wachten.
Het was toen erg fijn dat de bewoners van de hut ons binnenvroegen en wat warme thee aanboden.

Vrijdag, dag 17
Eigenlijk zou deze dag een keuzeprogramma mogelijk zijn met o.a. raften. Maar helaas zat dat er niet in.
Het werd dus weer een wandeling en wel bij Lake Louise.
Opnieuw een mooie wandeling met vooral in het begin veel stijgen.
Na een rust bij een teahouse kregen we nog een stuk stijging voor de kiezen.
Met een deel van de groep zijn we vooruit gelopen naar het volgende teahouse en werden we verrast door weer een behoorlijke klimpartij.
In het teahouse hebben we vervolgens nog kunnen klaverjassen voordat de rest van de groep kwam.
De afdaling naar Lake Louise kenmerkte zich in het laatste deel door wat regen.
Dit was daardoor een van de mindere dagen wat het weer betreft. voor de rest hebben we niets te klagen gehad.

Zaterdag + zondag, dag 18 en 19
In de ochtend eerst nog even een bezoekje gebrach aan Moraine Lake. Vervolgens met de hele groep gegeten in Banff.
En daarna op het vliegveld afscheid genomen van Ard.
De terugvlucht kon beginnen.
Bij aankomst op zondag bleek dat de NS juist deze dag had uitgekozen om mijn traject te gaan onderhouden.
Hierdoor moest ik nog omrijden via Apeldoorn en Deventer en vervolgens per bus naar Wezep.
Had het toen ook helemaal gehad aangezien ik niet echt veel geslapen had in het vliegtuig.

Conclusie:
Een zeer geslaagde vakantie op de ziekte na. Fantastische natuur en een hele leuke groep met veel humor.
Ook tevreden over de wandelingen aangezien ik vooraf enigszins bang was dat mijn knie het niet zou houden.
Alleen op de steilere stukken bleek die wat te irriteren. Voor de rest ging het redelijk.
En nu op naar de volgende reis.....

Canada t/m dag 5

Ik had dus maar drie dagen om mijn trip naar Canada voor te bereiden en ja hoor, dat kon er ook nog wel bij:
vanaf maandag voelde ik de eerste griepverschijnselen opkomen.
Zere botten, spieren en van dinsdag op woensdag met koorts en hoofdpijn geslapen.
Op woensdag moest ik er al om 4 uur uit om op tijd Schiphol te kunnen halen.
Voelde me knap beroerd en heb me met aspirines richting Schiphol bewogen.
Op Schiphol kennis gemaakt met de overige reisgenoten, koffie genomen met een koffiebroodje wat ik met moeite naar binnen kreeg.
Vervolgens met BMI naar Heathrow waar we nog een paar uur moesten wachten.
Was voor mij een mooie gelegenheid om nog wat meer medicijnen in te slaan.
Vervolgens de vlucht naar Vancouver. Ik kreeg bijna geen eten binnen en voelde me steeds beroerder.
Het ene moment rillen van de kou en het andere moment zweten van de warmte.
Maar ik kon me dankzij de medicijnen nog redelijk op de been houden.
Bij aankomst werden we ontvangen door Ard, die ons naar het hotel bracht.
In de avond hebben we een stukje gelopen door Vancouver naar het restaurant.
Zelf voelde ik me te beroerd om te eten en nam alleen een beetje soep.
Ik was blij dat ik eindelijk kon gaan slapen.

Het verslag van de tweede dag had kunnen bestaan uit alle activiteiten en bezienswaardigheden in Vancouver omdat we deze dag vrij mochten besteden.
Helaas......voelde me nog beroerder dan de dag ervoor.
Heb die dag alleen de hotelkamer gezien met een hele klein uitstapje naar een winkeltje naast het hotel om wat drinken en power-bars te kopen.
Dat laatste kostte dusdanig veel moeite dat ik langzaamaan begon te twijfelen of het nog zin had om de vakantie voort te zetten.
Eerst maar de nacht afwachten en kijken hoe ik me daarna zou voelen.

Vrijdag, de derde dag voelde ik me nog steeds flink beroerd. Weer ene moment steenkoud en rillen en even later zweten als een gek.
Opnieuw de twijfel of het zin had om door te gaan. Ontbijt maar weer overgeslagen.
Nog even overlegd met Ard en besloten toch maar door te gaan.
We zouden immers eerst een reisdag krijgen en daarna drie dagen op dezelfde plek verblijven.
Dan kon ik altijd nog onderdelen skippen als het niet mocht gaan.
Met een paar paracetamols in het lijf op weg naar de veerboot naar Vancouver Island.
Onderweg een stop gemaakt bij een klein winkelcentrum en opnieuw pillen ingeslagen waarbij Marjolein beoordeelde welke pillen het beste waren.
Zij heeft daar namelijk met haar beroep mee te maken.
Zoals gezegd was het een reisdag. We hebben nog wel even een hele korte wandeling gemaakt in het Cathedral Grove, een oud oerbos.
Vervolgens kregen we de 'weg' naar Bamfield voor de kiezen. Een zandweg met heeeeel veeel kuilen en hobbels.
Bij aankomst op de camping de tent opgezet (ik had de buitentent zelfs binnenstebuiten) en direct gaan liggen.
Vanwege berengebied moest nog wel al het eten en de toilettas uit de tent.
Maar dat was niet zo'n probleem aangezien eten toch nog niet ging en ik dus de avondmaaltijd oversloeg.

Zaterdag, dag 4 lukte het me zowaar om bij het ontbijt wat muesli en yoghurt naar binnen te krijgen.
We zouden deze dag een deel van de West Coast Trail gaan lopen. In eerste instantie zag ik het nog niet zitten om mee te gaan,
maar omdat het alleen in het begin wat zwaar zou zijn en daarna vrijwel vlak besloot ik toch mee te gaan.
Dat 'vrijwel vlak' viel toch wel tegen en hoewel het in het begin redelijk ging was de pijp na zo'n 4 km helemaal leeg.
Ik besloot toen alleen terug te gaan en heb de middag weer gerust en geslapen in de tent.
In de avond heb ik eindelijk sinds 4 dagen weer een maaltijd naar binnen kunnen werken. Het ging dus vooruit,
maar ik vroeg me wel af of ik de langere wandeltochten wel zou kunnen meedoen.
Maar ik bleef het positief bekijken. Vergeleken met woensdag was het al een flink stuk vooruit gegaan.
En de volgende dag had ik alleen een zee-excursie geboekt en toch maar afgezien van de kayak-tocht.
Dus weer een extra hersteldag.

Zondag, dag 5. In de ochtend moesten we vertrekken naar Bamfield voor de zee-excursie.
Maar helaas wou de bus niet starten. Beetje paniek, maar gelukkig waren er anderen op de camping die startkabels hadden.
Dus met enige vertraging naar Bamfield voor de zee-excursie.
Het was een schitterende dag met veel zon en we hebben regelmatig walvissen gezien.
De eigenaar van de boot was een hele enthousiaste man en had duidelijk lol in zijn werk.
Voordat we terug gingen zijn we ook nog langs een eiland met zeehonden en zeeleeuwen gevaren.
Bij terugkomst ging een deel van de groep kayakken en de rest (waaronder ik) maakte een korte wandeling naar het strand van Bamfield.
Daar heerlijk in de zon op het strand gelegen.
Op het moment dat iedereen weer terug was bood de organisator aan om nog een extra boottocht te maken omdat we nog geen beren hadden gezien.
Hij kon niks garanderen, maar niet geschoten is altijd mis.
En we hadden heel veel geluk. Eerst een beer die het bos invluchtte en vervolgens op de oever een beer die pogingen ondernam om eten te vinden.
We hebben zeker een kwartier alles kunnen bekijken en het was een fantastisch gezicht.
Met een verrekijker leek het of je vlak voor de beer stond. Echt fantastisch.
Later zagen we ook nog een beer met kleintjes lopen. Het was dus zeker een goede keus geweest om een extra tochtje te maken.
Bij terugkomst kreeg Anique het met de organisator voor elkaar om een paar vers gevangen vissen mee te krijgen voor de groep.
En dat zonder te betalen... we zijn en blijven nu eenmaal nederlanders.
Wat mezelf betreft voelde ik me steeds beter worden. Het eten bleef zelfs binnen. Alleen voelde ik me nog wat zwakjes, maar dat is niet zo vreemd.

vervolg Mini Tour de France

Na het warme zuiden kwam het wat koelere midden van Frankrijk.
Besloten was om in Aime la Plagne eerst te kijken naar een onderkomen.
Uiteindelijk kwam men daar met een appartement bij mensen thuis voor 30 euro per nacht.
Dat kon haast niks zijn voor zo'n prijs. Maar de verrassing was groot.
Het bleek een deel van de bovenverdieping van een chalet. Ruime keuken, badkamer en twee slaapkamers.
En ook nog eens een fantastisch uitzicht op de bergen.
En aangezien er genoeg ruimte was in de keuken konden we eindelijk eens Catan uit de tas halen.
Helaas was het de volgende dag een dag met regen. Wel zijn we omhoog gereden naar Belle Plagne waar afgelopen winter was geskied.
Maar dat was een flinke tegenvaller. Leek nu wel een spookstad. Bijna alles was gesloten en de druilerige regen was ook niet echt bevordelijk voor de sfeer.
Uiteindelijk maar een Catan-middag ingelast.
De volgende dag begon weer regenachtig, maar gedurende de ochtend leek het wat beter te worden.
Toen dus maar tegen de middag besloten om met auto en fietsen de kant van Bourg St.Maurice op te gaan.
Ter hoogte van Tignes de fietsen gepakt en de Col d'Iseran beklommen.
Deze col viel erg mee. Niet zo steil als de Mt.Ventoux. En het reed lekker door.
Bovenop vanwege de frisse wind snel wat foto's en toen weer naar beneden.
Het was voor mij geen leuke afdaling. Soms slecht te zien of er tegenliggers kwamen en de weg zelf liep ook niet lekker.
De beloning voor het klimmen was dus minder dan op de Mt.Ventoux.
Volgend jaar dan maar weer een andere col uitzoeken met een betere afdaling.
In de avond ben ik erachter gekomen dat er weer iets is wat ik niet lekker vind.
Onder het kopje vlees stond Andouilette met mosterdsaus. Ik wist toen niet wat het was, maar nu dus wel.
Uiterlijk leek het op een gehaktstaaf, maar daaronder bleek dus allerlei orgaanvlees te zitten.
Ik ging bijna over mijn nek. Dankzij de aardappels kon ik de smaak nog wat verbergen en heb het naar binnen gewerkt. Maar dit nooit weer.
Toen ik weg ging vroeg ik nog even de naam van het gerecht om niet weer dezelfde fout te maken, waarop de serveerster enthousiast vroeg of ik het soms lekker had gevonden.........
Tja, wat zeg je dan.... Ik vond gelukkig het politieke correcte antwoord dat de saus lekker was en ben weggegaan.
Op vrijdag nog even Bourg St.Maurice bezocht. Meerdere pogingen om een poolbiljart te vinden mislukten helaas.
In een tent moest je met 2 euro munten betalen, alleen deed men geen enkele moeite om je die te geven.
Het leek ze totaal niet te interesseren. Ik vraag me af of die tent nog wel bestaat over een tijdje. Zelden zulk ongemotiveerd personeel gezien.
Tevens nog met een kabelbaan naar Arc 1600 gegaan en met de skilift omhoog.
Terug gelopen. Was een kleine test of mijn knie geen problemen zou geven aangezien over 5 dagen een wandelvakantie in Canada stond gepland.
Ging op zich best wel redelijk, maar de afstand en zwaarte was niet echt vergelijkbaar met wat in Canada te wachten staat.
Op zaterdag weer terug naar Nederland waar ik toen nog maar drie dagen had om de reis naar Canada voor te bereiden, waarover ik de volgende keer hoop te schrijven.

Mini Tour de France voor senioren met handicaps

Eindelijk weer eens een bericht van mijn kant. Ik weet dat ik flink achterloop. De fietsvakantie in Frankrijk is alweer achter de rug en momenteel zit ik alweer in Canada.
Maar om de volgorde niet teveel te vernaggelen ga ik eerst maar eens in op het fietsen in Frankrijk.
Hoewel er wel meer interesse was om ook te gaan fietsen in Frankrijk was het uiteindelijke resultaat gelijk aan vorig jaar. Dit hield in dat Jan en ondergetekende de aanvallen zouden openen op de Mont Ventoux (twee keer) en de Col d'Iseran.
Deze keer gingen we met de nieuwe hybride auto met automatische versnelling van Jan. Was voor mij wel even wennen.
De laatste keer dat ik in een automaat zat was tijdens de WK in Florida. Dus toen ik in Duitsland moest afremmen voor een file was een reflex dat ik met mijn linkervoet de koppelimg wou intrappen. En laat die koppeling er nu niet zijn..... Wel was de rem aanwezig waardoor ik bijna een perfecte noodstop maakte. Gelukkig zat er niets direct achter, waardoor het geen grote gevolgen had. Anders was de vakantie wel erg snel afgelopen. Later overkwam me hetzelfgde nog een keer bij een tankstation. Ook nu zonder gevolgen. Hierna was ik tenminste een beetje gewend aan de auto en ging het perfect.
Op de heenweg zijn we nog even door de Vogezen gereden om die te verkennen. Lijkt wel wat op de Ardennen. Daardoor konden we niet zo'n grote afstand afleggen en besloten een hotelletje te pakken in St.Vit.
En wat was het mooie..... Op het moment dat we dit dorpje binnenreden zag ik een pool-cafe. Dus de avond was geheel gevuld met pool-biljart.
De dag later zijn we doorgereden naar Carpentras waar we overnachting hebben gezocht. Eerst deed men bij de VVV voorkomen dat het mogelijk was om een appartement te huren voor een aantal dagen, maar toen puntje bij paaltje kwam bleek dat alleen voor een hele week te kunnen. Dan maar niet. Dus even het plaatsje ingelopen en na een paar hotels eindelijk een simpel hotelletje kunnen vinden.
La mama zat achter de receptie en was heel enthousiast. Later in de week maakten we kennis met le papa en als dat representatief was voor het hotel zou het niet vaak vol zitten. Met heel veel moeite kreeg die er een ' bonjour' uit en als je wat bestelde leek hij wel met heel veel tegenzin de bestelling uit te voeren.
Afijn, je kunt niet alles hebben. Was in ieder geval wel leuk voor de humor.
De vrijdag hebben we het plaatsje wat bekeken en lekker buiten gegeten op een pleintje. Dit moest de basis zijn voor de zaterdag waarop we voor de eerste keer de Mont Ventoux zouden beklimmen. De Mont Ventoux kan van drie kanten worden gedaan.
De makkelijkste kant hebben we maar laten liggen. Op de zaterdag hebben we de tweede moeilijkheid eerst gedaan. Dat hield in dat we eerst naar Malaucenes gingen om vandaar de Mont Ventoux te beklimmen. Dat eerste stuk was ook niet echt vlak, waardoor je al wat ingereden was op het moment dat de beklimming echt begon.
Op moment dat we begonnen kwam net vanuit de tegenovergestelde richten een belgisch stel aanfietsen. Op zich niet zo bijzonder ware het niet dat we met de dame een soort jojo effect hadden. Als wij een drink/eet pauze namen kwam zij weer voorbij en andersom ook. De beklimming varieerde behoorlijk. Het enen moment zwaar, dan weer een makkelijk stukje. Al met al erg gevarieerd. Gelukkig wel het grootste gedeelte door de bomen waardoor je weinig last had van de warmte.
Bovenop genoten van het uitzicht en een lekker donker biertje genomen. Dat was wel verdiend. De afdaling deden we van de moeilijkste kant. Deze zouden we maandag gaan beklimmen. Het laatste stuk terug naar Carpentras was niet echt lekker rijden. Een erg drukke weg. Maar al met al kwamen we toch op zo'n kleine 80 km uit.
In de avond weer lekker gegeten in een soort lounge bar.
De zondag eerst lekker uitgeslapen en vervolgens naar Avignon. Het weer was behoorlijk veranderd. Ontzettend warm en dat resulteerde daarin dat we bijna niet vooruit te branden waren. Daarom ook maar het bezoek afgeblazen en wat uitgerust voor de volgende dag. Die zou nog zwaar genoeg worden.
De maandag was dus de moeilijkste beklimming van de Mont Ventoux. En ook de temepratuur was nog weer wat omhoog geschoten. Daarom hadden we besloten om het rotstuk langs de autoweg maar per auto te doen en direct te beginnen met de beklimming in Bedoin. Direct al klimmen en op een bepaald moment zelf kilometers lang meer dan 10 % stijgen. En dat met een temperatuur van 36 graden. Dus drinken, drinken en nog eens drinken. Ik zag door de warmte erg op tegen de laatste 6 km die zonder begroeiing waren. Maar na een rust in het restaurant onderaan die 6 km, ging het eigenlijk best wel. Soms stond er even wat wind wat heerlijk verkoelend was.
We besloten niet direct door te gaan naar de top, maar ons biertje eerst te pakken vlak onder de top. Daarna de route afmaken en langs de andere kant naar beneden.
Onderaan zag ik dat ik in de afdaling 89,2 km p/u had gehaald. Dat was balen aangezien mijn record op 90 km/u staat. Als ik dat eerder had gezien had ik misschien nog even kunnen versnellen. De volgende keer dan maar.
Na Malaucene moesten we volgens de kaart nog een stukje klimmen naar Bedoin. Maar dat viel verschrikkelijk tegen. Het was sowiso verschrikkelijk warm en er leek geen eind aan te komen. Gelukkig kwamen we uiteindelijk in Bedoin waar een paar Leffe's werden genuttigd voordat teruggegaan werd naar Carpentras.
Hier weer lekker gegeten en de volgende dag emotioneel afscheid genomen van 'papa'. Ik heb hem nog nooit zoveel horen zeggen. Hij stelde zelfs een vraag.......
Deze dag werd een reisdag naar de Alpen. Maar daarover de volgende keer wat meer.